Dit is MarsMania

Verhuisd!

2011-01-01T06:00:00.007+01:00

Leuk dat je hier bent! Maar voortaan kun je me ergens anders dagelijks volgen. Ga er snel naartoe:

www.ditismarsmania.nl.

Verhuizing

2010-12-31T12:00:00.005+01:00

We gaan verhuizen.

Ik, jij, jullie. Wij.

Dit weblog.

Niets mis met Blogger, geen kwaad woord daarover. Sinds ik begon met bloggen zijn hun diensten aanzienlijk verbeterd.

Maar ik kreeg klachten over storende reclame pop-ups. Ik heb zelf een enorme hekel aan die dingen, dus ik kan me de ergernis voorstellen. En ik wilde al een tijdje een echt eigen plek, maar ik dacht: ach, dat komt wel. Later.

Later werd onverwacht nu toen ik van haar een mailtje kreeg met een aanbod dat ik niet kon afslaan. Of ze me aan een eigen site zou mogen helpen. Natuurlijk, graag. En zo kwam de zaak aan het rollen en beschikte ik binnen de kortste keren over een mooi eigen plekje.

De afgelopen dagen ben ik druk geweest met alles wat nou eenmaal komt kijken bij een verhuizing. De boel verkennen, opmeten, uitzoeken hoe ik het kan en wil inrichten, inpakken, uitpakken, op de goeie plek zetten. Beetje opleuken hier en daar. Af en toe flinke ergernis omdat het niet gaat zoals ik wil. Dat hoort erbij.

Zoals dat nu eenmaal gaat bij een verhuizing is het nog niet klaar. Ook in ons huis is, drieënhalf jaar nadat we hierheen verhuisden, de gang nog altijd niet geschilderd en roepen we nog steeds ieder kwartaal wel een keertje dat we toch echt eens op zoek moeten naar goede verlichting. Maar net als met ons huis, ben ik gelukkig met mijn nieuwe webstek. Vanaf morgen woon ik er.

Komen jullie met me mee?

Computerbekje

2010-12-30T10:54:00.000+01:00

Foto: System works-3, schilderij van Karien Tas, 2006

"Je hebt een computerbekje", meldt K. "Wist je dat?" Ik wist het niet. Maar ik neem het onmiddellijk van K. aan. Niet omdat ik altijd alles wat K. beweert voetstoots aanneem. Dat niet. Maar omdat K. mij al de hele week niezend, hoestend, snotterend en dropjes tegen keelpijn etend vanaf de bank gade slaat, en mijn laptop en ik momenteel met elkaar versmolten zijn, kan het alleen maar waar zijn.

Ik heb dan wel vakantie, maar ik ben hard aan het werk om mijn nieuwe bestaan als zzp'er vorm te geven. Zo mailde ik een soort sollicitatiebrief aan het HEE-team omdat ik me door hen wil laten opleiden tot ervaringsdeskundig docent. Behalve een gewoon CV moest ik een CV met mijn geschiedenis in de hulpverlening meesturen. Zo'n overzicht opstellen is niet echt een karweitje waar je blij van wordt. Ik denk dat mijn computerbekje toen wel een sip computerbekje was.

K. zag me vragen beantwoorden voor het boekidee van met-k.com. Ze keek toe hoe ik een presentatie voor een denkbeeldige opdrachtgever maakte. Hoe ik blogposts schreef. En tussendoor op internet een recept voor cheesecake opzocht, naast het gebruikelijke mailen en twitteren. Maar vooral zag K. me veel bezig met iets waarover ik mijn computerbekje nog even stevig dichthoud.
"Wist je dat je ook je computerbekje trekt als je knipt?" vraagt K. Ik wist het niet.

Touwtje

2010-12-29T11:59:00.000+01:00

Er zijn krachten die uit alle macht trekken aan het touwtje dat aan mijn hoofd zit.

"Foei!" brul ik tegen Hond als ze toch tegen de ons rakelings passerende vrouw opspringt. Met Hond kort aangelijnd in de ene hand en drie zakken poep in mijn andere hand schuifel ik over het smalle stuk stoep dat ijsvrij is.
"Sorry, het spijt me - gaat het?" vraag ik vervolgens aan de vrouw. Ze staat met een pijnlijk gezicht over haar dijbeen te wrijven.

"Ja, daar heb ik wat aan!" bitst ze. "Je moet je hond bij je houden, godverdomme!" Scheldend maakt ze aanstalten om verder te lopen.

"Luister", zeg ik tegen haar, nadat ik diep heb ademgehaald om het rode waas voor mijn ogen te laten verdwijnen. "Ik snap dat je geschrokken bent. Maar mijn hond hield ik bij me en nogmaals: het spijt me echt, ik vind het echt heel vervelend. Sorry."
"Ja, én?" krijg ik terug. "Klaar dus. Klaar!" En boos beent de vrouw weg.

Ik moet me verbijten om niet huilend in de sneeuw neer te vallen. Ik moet een toneelstuk voor mezelf opvoeren met in de hoofdrol een kalme, schouderophalende MarsMania om het voorval me niet zo te laten raken als het me eigenlijk raken wil.

In de thema-avond over depressie, gisteravond op tv, kwam een man aan het woord die het gevoel had dat er een touwtje aan zijn hoofd hing. Op een dag werd er hard aan het touwtje getrokken en was hij van het ene op het andere moment knetterdepressief.

Misschien moest ik maar niet meer naar dergelijke programma's kijken. Het kruipt teveel in mij.

En misschien moet ik straks eens een lekker dramatische jankfilm opzetten. Dan ben ik er maar weer vanaf, van die nog altijd prikkende oogjes.

Training

2010-12-28T15:51:00.000+01:00

Goed. Het gaat dus goed. Zonder dat er een maar op volgt. Tenminste, niet een maar die het goed gaan onderuit schoffelt. Maar wel: hoe werkt dat eigenlijk, als het goed gaat? Ik heb dus geen idee. Ik ken dit gevoel niet. Ik heb nooit geweten hoe het is om vertrouwen in mezelf te hebben. Om een bestaan met een bodem te hebben. Zonder dat het de bodem van een put is.

Als het slecht gaat, voel ik dat overal. In al mijn spieren en botten. Als een last die op mijn schouders drukt en als een knoop die in mijn maag zit en als een vlijmscherp mes dat in mijn hart steekt. Als een schreeuw die in mijn keel blijft steken. Om nog maar te zwijgen over de steeds maar doordraaiende carrousel aan gedachtes in mijn hoofd waar geen enkele rem op zit. Het is een zwaar gevoel en het enige wat je ertegen lijkt te kunnen doen, is je er vooral niet op concentreren. Loslaten moet je het, maar als een plakkerig stuk kauwgom blijft het aan je handen kleven. Hoe meer je ervan af wilt, hoe erger het wordt.

Het gevoel dat het goed gaat, blijkt een veel vager gevoel te zijn. Op het gevoel dat het goed gaat moet ik me juist wel concentreren. Ik moet het stevig vasthouden, maar niet te hard knijpen, want het is veel brozer dan het lijkt. Het is een bepaalde behendigheid, vermoed ik.

Nu het toch te glad is om te gaan hardlopen, kan ik mooi dat foefje trainen.

Dipje

2010-12-27T16:33:00.000+01:00

Misschien komt het door de maar voortdurende gladheid waarmee ik het nu echt gehad heb. Misschien komt het doordat ik me realiseer hoeveel energie mijn werk kost en hoe weinig energie ik daarvoor terugkrijg. Of misschien komt het doordat ik een chronisch gebrek aan tijd ervaar, tijd die ik wil steken in mijn eigen bedrijf en in mijn boekidee. Een gebrek aan tijd waardoor ik me nogal gehaast voel en waardoor mijn week vakantie nu al te snel voorbij lijkt te vliegen. Of misschien komt het doordat ik er spijt van heb dat ik geen vakantie heb genomen van de Rockchick & Co waardoor ik vandaag toch vroeg moet opstaan.

Hoe het ook komt: ik dreig in een dip te raken. Ik voel de zuigkracht ervan en het bevalt me niet. Het anderhalf uur bij de Rockchick & Co maakt het er niet beter op.

Bijna verlies ik uit het oog hoeveel positieve energie er de laatste tijd door mijn aderen stroomde.

Gelukkig is er dan mijn lunchafspraak met ReizigerC.

"Nu niet zo goed", hoor ik mezelf zeggen als ze me vraagt hoe het gaat. Maar even later zit ik enthousiast te praten over alle grote en kleine stappen van de afgelopen tijd. Dag dipje!

"Je moet echt stoppen met die groep", zegt K. als ik thuiskom.

Inderdaad.

Ik ga ermee stoppen. Zodat ik kan doorgaan met leven.

Over de grens

2010-12-26T11:00:00.001+01:00

Ook op deze Kerstzondag: een bijdrage van een gastblogger met als thema Waar ligt de grens? Vandaag: Karin Ramaker.

Foto: © Karin Ramaker

Voor sommige mensen is het een en al uitdaging; de grens opzoeken en er vooral meer dan eens overheen gaan. Ze ervaren het als een grote bungyjump. Lekkere adrenaline, vlinders in je buik met iets van spannende en nerveuze kronkels. De grens overgaan is voor sommige mensen een kick. Ze hebben dat gevoel nodig om het gevoel te hebben intens te leven. Het leven zou anders toch alleen maar saai zijn?

Ik durfde vroeger amper een bakkerswinkel binnen te wandelen. Het begon al bij de deur opendoen. Het gekraak en gepiep van die deur zorgde ervoor dat de mensen in de rij omkeken. Omkijken was vreselijk. Ik was zichtbaar. Als ik dan letterlijk de drempel over was moest ik bedenken wanneer ongeveer ik aan de beurt was. Ik wist mijn god niet wanneer ik aan de beurt was. Ik telde de mensen, bekeek wanneer men een hand opstak en bedacht me dat ik ook nog moest vertellen aan de verkoper welk brood ik wilde hebben. Vertellen welk brood ik wilde hebben betekende hardop praten. Nog zo’n drempel.

Jezelf laten zien als persoon; als mens, is voor de ene persoon zo gemakkelijk. Jezelf laten zien is niet verstoppen maar jezelf tonen. Jezelf laten zien is vertellen met kleding, houding en stem wie je bent en wat je wilt overbrengen. Vaak wilde ik gewoon achterin de klas zitten en mijn dag wegdromen. Onzichtbaar. Terwijl ik vroeger zo vaak met volle gemak een microfoon pakte en mensen toesprak met grapjes en grollen.

Een grens opzoeken is jezelf ontplooien en ontwikkelen. De ene grens verleg ik omdat ik mezelf meer en meer wil laten zien, zoals ik dat op natuurlijke wijze deed toen ik nog een kleine meid was. Zonder al teveel nadenken doen wat ik wil doen. Overbrengen van kennis en enthousiasme. Dat blijft voor mij een soort van drempel, maar hij wordt, door het aangaan van de persoonlijke uitdaging, als grens opgezocht. Zichtbaarheid is kwetsbaarheid, maar juist die kwetsbaarheid maakt uniek. Dat probeer ik mee te nemen in mijn workshops en presentaties.

Toespraak

2010-12-25T09:30:00.003+01:00

Toen ik klaar was met de behandeling in het gekkenhuis, vond ik dat de wereld er lang niet zo helder uitzag als ik had verwacht. Aangezien ik beter was, kon het niet aan mijn psyche liggen dat alles zo grijzig leek, redeneerde ik. Dus ik ging naar de opticien. Die moest er hard zijn best voor doen om vast te stellen dat er misschien sprake was van een afwijkinkje van hooguit een kwart plus of min - dat weet ik niet eens meer. Maandenlang droeg ik een bril. Veel maakte het niet uit. Wel kwam ik van mijn neiging tot loensen af.

Op een dag ontdekte ik dat het grijze waas dat over de wereld lag, opgetrokken was. Met en zonder bril.

Waarom vertel ik dit? Omdat ik wilde doen wat de koningin ook doet op eerste kerstdag: een toespraak houden. Weer eens wat anders dan schrijven. Ik maakte wat proefopnames. En ik schrok. Jee! Wat een rimpels! En wat een zakken onder mijn ogen! Ik weet niet of ik me daarmee wel zomaar kan vertonen. Ik bedoel, er zijn grenzen aan mezelf laten zien. Noem het ijdelheid.

"Je moet een bril", zegt K.

Ik doe die van haar op en kijk in de spiegel: strak plan, dit. Goedkoper dan een facelift bovendien.

Fijne kerstdagen!

Balansdag

2010-12-24T11:50:00.000+01:00

Beste investering
Coachtraject bij Hilde Backus: de eerste stap naar een blijer bestaan met ruimte in mijn hoofd en ruimte voor mezelf.
OV-chipkaart: voor een ultiem gevoel van vrijheid.
Agenda 2011: het bewijs dat ik een beetje licht aan het eind van de tunnel begon te zien.

Beste boek
Elegant als een egel – Muriel Barbery: kruipt onder de huid en laat je verbijsterd achter
Hoe hongerig wij zijn – Dave Eggers: omdat Dave Eggers nou eenmaal steengoed is
Laat de aarde draaien – Colum McCann: verrassend en ontroerend

Beste beslissing
Met Dit is MarsMania als zzp'er aan de slag gaan: niets gaf me ooit zo'n rotsvast vertrouwen in mezelf.

Een Twitteraccount aanmaken: al gaf twitteren me vaak veel onrust, het gaf me vooral een grotere wereld en de wetenschap dat ik daar bij hoor.

Leukste activiteiten
Deelname aan de blogcursus: omdat het me veel meer inzichten gaf dan alleen over creatief zakelijk webloggen
Citytrip naar Londen: wat een leuke stad en vanaf die dagen: the only way is up!
Mijn eigen verjaardagsfeestje: voor het eerst geniet ik ervan en geloof ik erin dat al die mensen speciaal voor mij zijn gekomen.

Indrukwekkendste uitspraken
"Je bent goed zoals je bent." (Hilde Backus)
“Als je ‘het’ voor je ziet, is het er dus al, en moet je alleen nog erheen wandelen.” (met-k.com - zie vraag 5)

"Je krijgt wat je creëert."

Evenwicht

2010-12-23T10:02:00.004+01:00

"Ik hoop dat ze je nog herkennen", zegt K. als ik wegga naar werk. Ik ben vijf dagen niet op kantoor geweest.

"Nou, het is ze geraden van wel!" giechel ik. "Want anders ben ik zo weer vertrokken!"
Niet zo heel lang geleden zou de opmerking van K. me in rep en roer hebben gebracht. "Zullen ze me echt nog wel herkennen?", zou ik ongerust aan K. vragen. En wat K. ook zou antwoorden: ik zou zeker weten dat mijn collega's me vergeten zouden zijn.

Nu kan ik het me nauwelijks nog voorstellen, die gedachte.

Onderweg naar werk doe ik mijn uiterste best om mezelf alsnog te verontrusten. Ze kennen je niet, ze herkennen je niet, ze gaan je over het hoofd zien, ze gaan je vragen wat je doet daar op kantoor, hou ik mezelf voor. Het doet me niets. Ik vind het maar rare gedachten.

Het lukt ook niet om van de wijs te raken van de constatering dat ik best had kunnen gaan fietsen naar werk in plaats van dat hele eind lopen. Zelfs als ik voor de vierde keer bijna onderuit ga, word ik niet boos op mezelf en springen de tranen niet in m'n ogen.

Dus dit is dan zeker evenwicht, stel ik vast. Dit is dus het ervaren van grond onder mijn voeten, een bodem onder mijn bestaan. Weten wie ik ben. Dat ik iemand ben.

Het is zomaar stilletjes en bijna onopgemerkt mijn leven binnen geslopen.

"En, wisten ze nog wie je was?" vraagt K. als ik thuiskom.

Ik antwoord niet. Ik glimlach alleen maar.

Dekentje

2010-12-22T16:13:00.002+01:00

Voordat er misverstanden over ontstaan: prachtig, dat sneeuwdekentje dat over het land ligt, dat geluiden dempt en bewegingen vertraagt.

Echt.

Een sprookje.

Maar wat heb ik het telkens koud als ik buiten ben geweest. Wat vermoeiend om over die ongelijke gladde ondergrond te lopen. Wat een concentratie vergt het om niet uit te glijden. Ik gleed trouwens bijna uit – op een net niet helemaal goed genoeg schoongeveegd stuk stoep. Wat onhandig om allerlei dingen die ik normaal op de fiets doe, nu lopend te moeten doen. Wat rottig dat ik pijn in mijn hoofd krijg door de kou als ik even geen zin heb om een muts of de capuchon van mijn jas op te doen. Wat irritant dat tante Migraine denkt dat ze dan net zo goed ook op bezoek mag komen. Wat prettig dat ik dan thuis kan werken, maar wat frustrerend dat er veel minder uit mijn handen komt dan ik wilde. Wat chagrijnig word ik dan toch in de loop van de dag.

En wat schrik ik daarvan. Want wat goed ging het toch. Toch?

Wat lastig om mezelf ervan te overtuigen dat deze chagrijnigheid echt niet de opmaat is voor een nieuwe depressieve episode. Ik hoef me niet direct onder een dekentje op de bank terug te trekken.

Het sneeuwdekentje is meer dan genoeg.

Pil

2010-12-21T15:00:00.002+01:00

Voor de zoveelste keer schuif ik mijn voeten in mijn lompe, maar heerlijk warme Uggs terwijl Hond om me heen springt en alle handschoenen die op de verwarming liggen op de grond gooit. In feite loop ik hooguit drie keer per dag een rondje met Hond, maar soms voelt het alsof ik met niets anders bezig ben.

Erg is het niet - als ik eenmaal op pad ben. Dagelijks krijg ik op deze manier mijn portie buitenlucht en buitenlicht.

Toch adviseerde mijn huisarts me aan het begin van de herfst, toen ik voor mijn driemaandelijkse anti-depressivavoorschrift langsging, dat ik maar eens aan lichttherapie moest denken.

"Echt, dat is geweldig", verzekerde ze me. "En het kost ook helemaal geen tijd. Je zet zo'n lamp gewoon tijdens je ontbijt aan, kan je er mooi de krant bij lezen. Twee vliegen in één klap."

Ze vroeg me niet of mijn langdurige sombere buien aan seizoenen gebonden zijn – voor de duidelijkheid: dat zijn ze niet. Ze heeft een missie, mijn huisarts, en dat is om me van de pillen af te krijgen. Ik legde haar al eens uit dat ze dat kan vergeten, maar ze blijft het proberen. Ik legde ook al eens uit dat borderline gepaard gaat met wisselende stemmingen, en dat het geen doen is om daaraan steeds weer mijn medicatie aan te passen. Het drong niet door. Haar anti-pillenhouding zit in de weg.

Ik vermeed het zo lang mogelijk om voor een nieuwe voorraad pillen langs te gaan. Inmiddels heb ik ze toch in huis. Lekker veilig via haar waarnemer.

Als ik volgende keer weer bij mijn huisarts moet zijn, neem ik voor haar een pil mee.

Herschrijven

2010-12-20T13:49:00.000+01:00

Niets erger dan van die dromen die maar doormodderen. Dat je al slapend bedenkt dat het niet helemaal klopt wat je droomt, en je als het ware de boel een stukje terugspoelt en opnieuw begint. Keer op keer op keer. Ondertussen ben je je daar nog bewust van ook, dat je wat je droomt steeds herschrijft, en hoewel je slaapt lijkt het alsof je wakker ligt. Zelfs nachtmerries, hoe afschuwelijk en indringend ook, zijn minder erg - of misschien niet minder erg, maar van een geheel andere orde.
Nee, dan liever maar ontdekken wat je droomt over het doel in je leven. En niet alleen die droom ontdekken, maar 'm ook najagen, daar heel concrete stappen voor zetten en resultaten behalen.

Vorige week evalueerde ik de effecten van de groepstherapie bij de Rockchick & Co. Gisteren vroeg met-k.com of ik de vijf prangende vragen wilde beantwoorden. Een halfjaar geleden deed ik dat ook. Toen had ik nog geen idee wat dat ik droomde. Ik hing maar wat rond in mijn eigen leven. Hoeveel verder ben ik nu - weer evalueerde ik mij, en nu over de effecten van het ontdekken van mijn dromen. Dromen die ik niet hoef te herschrijven. Niet wíl herschrijven.

Gek genoeg is dat af en toe even heel beangstigend.

Anders vergeet hij wie ze zijn

2010-12-19T11:00:00.041+01:00

Op zondag: een bijdrage van een gastblogger met als thema Waar ligt de grens?
Vandaag: Alette van Bentum.

December 2010. Naar de psychiater gaan is voor mij noodzaak. Aan de andere kant is het belastend, omdat ik veel nare dingen heb meegemaakt in de instelling waaraan hij verbonden is.

Op mijn consult besluit ik om voor te stellen, dat ik alleen nog maar kom als er iets is.

Dat vindt mijn psychiater geen goed idee. Hij wil zijn patienten zien. De grens ligt bij eens per jaar. Anders vergeet hij wie ze zijn.

In 2010 ben ik vier keer bij hem geweest. Hij stelt voor dat in 2011 te halveren. Ik voel een glimlach om mijn mond trekken: psychiaters bouwen het liefst geleidelijk af. Bij de balie maak ik een afspraak voor juni 2011.

Toeval

2010-12-18T11:56:00.002+01:00

"Huh? Maar jij zei pas nog dat toeval niet bestaat!" roept een collega met een mengeling van verbijstering en verontwaardiging uit als ik iets als toeval bestempel. Ik haal mijn schouders op: is dat zo? Zei ik dat? Het zal wel. Hoe toevallig is alles wat de afgelopen maanden op mijn pad is gekomen?

"Wat maak jij veel mee", verzucht diezelfde collega nadat ze een poosje mijn blog heeft gevolgd. Ook daarover haal ik mijn schouders op: is dat zo? Maak ik veel mee? Het zal wel. Hoe je kijkt, bepaalt wat je ziet.

Als je kijkt zie je niet alleen de typefout op visitekaartjes, maar zie je ook dat die inspiratie geeft voor het schrijven van een ~~blogspot~~ blogpost. Als je kijkt zie je mogelijkheden en hoe je die kunt verbinden. Zelfs met een ontstoken oog lukt dat nog.

You can't always get what you want. Maar je krijgt wel wat je creëert.

Zoals een mailtje uit onverwachte hoek: "Ik volg nog regelmatig je weblog, en lees dat je steeds zichtbaarder wordt. Respect!"

En dan heb ik het nog niet eens over het geweldige aanbod dat erin staat.

Sprookje

2010-12-17T13:35:00.000+01:00

Sneeuw heeft een haast hypnotiserend effect op mij. Uren zit ik naar buiten te staren en het enige dat dwarrelt zijn de sneeuwvlokken. Niet mijn gedachten, niet mijn emoties, niet ikzelf. Ik kijk naar de wereld die steeds witter, kleiner en stiller wordt en ik denk niets. Ik zie alleen maar. Hoe de vlokken vlokjes worden en dan weer vlokken. Hoe ze dan weer gestaag vallen en dan weer dwarrelen. Hoe ze zich mengen met hagel, hoe ze de lucht grijs kleuren, hoe ze daarna door alle witheid de wereld lichter dan anders doen lijken.

Ik zit en ik kijk en ik zie. De wereld verandert in een vredig sprookje.

En juist op deze dag zegt Femke Halsema de politiek vaarwel.

Drukte

2010-12-16T15:20:00.012+01:00

Vraag ik op werk bij de koffieautomaat aan mijn collega hoe het gaat, krijg ik een kortaf antwoord: "Druk." En mijn collega stormt weg, zonder er erg in te hebben dat de koffie over de rand van zijn bekertje klotst en vlekken maakt op zijn papieren.

Hoor ik op de markt een met boodschappen sjouwende vrouw aan een kennis vragen hoe het met haar is, krijgt ze als antwoord: "Méid! Drúk!" En de kennis loopt door, gehaast, zonder op of om te kijken.

Groet ik in een winkel de verkoopster en wil ik haar iets vragen, blijft ze met haar iPhone rotzooien terwijl ze mompelt: "Sorry hoor, kom zo bij je. Druk."

Zo langzamerhand vraag ik me af wat mensen echt bedoelen als ze zeggen dat ze het druk hebben.

Kerstpakket

2010-12-15T14:05:00.002+01:00

"Is een kerstpakket een goed idee?" vroeg een collega onlangs op Yammer. "Is het lekker en leuk of is het zonde van tijd en moeite?"

Ik schrok van de vraag. Djiezus, is het nú alweer kerstpakkettentijd? Ondanks sneeuw, kou en gladheid vertelt mijn hoofd me dat het pas geleden nog zomer was. Nouja, denk ik even later, het is zeker een inventarisatie, misschien krijgen we dit jaar dan voor de verandering niet het geijkte pakket. Ettelijke minuten verstrijken voordat ik besef dat het echt al december is en dat het straatbeeld binnenkort gedomineerd zal worden door mensen die slepen met dozen in allerlei soorten en maten, de één nog gezelliger gedecoreerd dan de ander.

Toen we allemaal nog minder druk waren, gingen we altijd elke eerste week van het jaar op vakantie met G. en L. en schoonbroer. Verplichte bagage: het kerstpakket. Op de laatste vakantieavond stelden we een kerstpakkettenmaaltijd samen. Die bestond meestal uit heel veel toastjes belegd met kaasjes zonder smaak uit blik en tonijn uit blik, soep uit blik en als nagerecht vruchten op zware siroop uit blik. Wijn hadden we meestal ook, soms een luxe ogende fles bronwater en vaak wonderlijke vruchtensappen die je nooit in de supermarkt had gezien of zou gaan zien.

Vanochtend trof ik een gigantische doos aan op mijn bureau.

Iemand interesse in een grote puntzak marshmellows? Een Donald Duckpocket (nr. 168)? Of een iedereen-kan-schilderen-inkleur-schilderij-voor-kinderen?

Gave

2010-12-14T12:00:00.006+01:00

In het verslag van de derde wandeling met mijn coach schreef ik: "Ik vraag me af of er ooit een moment komt dat je uitgeleerd raakt over jezelf. Ik hoop eigenlijk van niet."

Want dat ik voortdurend van alles over mezelf ontdek, dat is een ding dat zeker is. Zo kwam ik er vrijdag achter dat ik de gave van TiTaTovenaar heb: "Dan doe ik dit [klap in de handen] – en alles staat stil." En ik ben daar nog verbaasd over.

Net zoals ik er verbaasd over ben hoe ik een suffe typefout op mijn visitekaartje totaal over het hoofd heb kunnen zien. De drukproef heb ik ik-weet-niet-hoe-vaak bekeken. Op het scherm: verkleind, vergroot, op het werkelijke formaat. En op papier. Steeds weer opnieuw. En ik heb het gewoon niet gezien.

Pas toen mijn moeder het adres van mijn weblog voorlas, hoorde ik het. Blogpost, zei ze. Blogpost punt com. Ik rukte het kaartje uit haar handen en zag het met eigen ogen: er staat niet blogspot dot com. Nee. Doodleuk staat er blogpost dot com. Het voelde alsof ik een stomp in mijn maag kreeg. Ik voelde het bloed uit mijn gezicht wegtrekken, ik kreeg een waas voor mijn ogen en ik tuimelde, tuimelde, tuimelde – tot ik een ferme klap in mijn handen gaf en mezelf hoorde zeggen: "Nouja, het is niet anders. Dat wordt extra vroeg opstaan om kaartjes te verbeteren." Glimlachend keek ik in de beduusde gezichten van K. en van mijn ouders. "Ja, zo is het toch?" zei ik. "Ik heb die dingen morgen nodig. Dus."

Ik las ooit U zult versteld staan van onze beweeglijkheid. Het was vooral de titel die me aansprak. Ik snap nu pas waarom.

Zijwieltjes

2010-12-13T13:02:00.000+01:00

"Dat over Twitter moet je misschien maar niet zeggen", waarschuwt K. als ze me helpt om de evaluatie van mijn behandeling bij de Rockchick & Co voor te bereiden.

Eén van mijn behandeldoelen was om een beeld van mezelf te ontwikkelen door het contact met anderen aan te gaan. En hoewel veel mensen, onder wie tot voor kort de koningin, vinden dat twitteren geen echt contact is, heeft het mij veel gebracht. Onder andere door die snelle, korte boodschapjes heb ik een beeld van mezelf gekregen. Ik heb ontdekt dat men het waardeert als ik gewoon mijn eigenste zelf ben in 140 tekens. En ja, dat geldt ook in real life. Want zo werkt dat dan bij mij: wat ik durf te bloggen of te twitteren, dat durf ik ook hardop te zeggen. Waardoor een aantal vriendschappen meer diepgang hebben gekregen. En ik meer mezelf ben dan ik ooit was tegenover collega's. Op een blogcursus. Waar dan ook. Dat was ook een behandeldoel: meer mezelf kunnen zijn in de aanwezigheid van anderen.

"Heeft de groep van de Rockchick & Co daar nog iets aan bijgedragen?" vraagt K. Dat moet namelijk ook ter sprake komen in de evaluatie.

Over die vraag moet ik lang over nadenken. Ik wil zeggen dat de groep mij niet heeft geholpen. En dat ik het voortaan allemaal zelf kan. Ik weet alleen niet of het waar is. Ik verdenk mezelf ervan dat ik door mijn nieuwe roze bril de waardevolle aspecten van therapie weiger te zien. Hoe graag ik ook een therapieloos leven wil: mijn blije zelf is misschien nog iets te jong om zonder zijwieltjes de wijde wereld in te fietsen.

"Jahoor", knikken de Rockchick & Co. "De stabiliteit stabiliseren is ook een doel."

Gek hè. Dat dat toch geruststelt.

Zie mij, laat mij

2010-12-12T11:34:00.003+01:00

Vanaf nu op zondag: een bijdrage van een gastblogger met als thema Waar ligt de grens? Vandaag: Suzanne Meijer.

Foto: © Suzanne Meijer

Nog een dingetje trouwens. Zo opent het tweede mailtje dat MarsMania mij die avond stuurt. Nietsvermoedend lees ik verder. Om vervolgens tegen het plafond te stuiteren. Of ik een gastblog wil schrijven. Dingetje? Zeg maar DING! Ongelofelijk zichtbaar voel ik mij opeens. Alsof de ander dwars door het scherm heen aan mij trekt. Bloot. Verstoppen wil ik mij. Wegwezen voordat ik geen kant meer op kan. En niet zomaar een gastblog. Over leven met psychische beperkingen, over de grenzen waar je tegenaan loopt. Dat is nogal wat. Huizenhoge verwachtingen doemen op. Ik interpreteer het thema verkeerd. Dom! Ik schrijf slaapverwekkend saai. Afgang! Grenzen. Ik staar naar het scherm. Mijn hoofd barst bijna uit elkaar, zo vol is het. Een gastblog. Psychische beperkingen. Ik? Stel je niet aan, roept een stem in mijn hoofd. Stel ik mij aan? Mijn dagelijks leven zit vol obstakels. Die mijn doen en laten beperken. Die mij bergen energie kosten, doordat het hard zoeken is naar uitwegen en omleidingen. Want stil blijven staan is vroeg of laat geen optie.

Ik stuur MarsMania mijn antwoord. Vol angsten en twijfels. Vol vragen. Vol hoop. Dat ze tussen de regels door mijn nieuwsgierigheid leest. Mijn honger naar uitdagingen. Uitdagingen als het schrijven van een gastblog. Leven met psychische grenzen in het daglicht plaatsen. Een steentje bijdragen. Voor MarsMania en al die anderen. Voor mijzelf. Zie mij. Laat mij met rust. Daarom.

Mijn hoofd barst bijna uit elkaar, zo vol is het. Een gastblog. Ik kan het niet. Ik durf het niet. Ik mag het niet. Ik wil het. Ik doe het.

Deal

2010-12-11T18:44:00.002+01:00

Mike Boddé is een van de allereerste mensen die mijn visitekaartje krijgt. Ik krijg zijn handtekening in zijn boek Pil. Goeie deal.
Rond 15.00 uur ben ik een kaartje of tien armer en een hoofd vol indrukken, ideeën en een lijstje van mensen die ik de komende week wil bellen rijker. Mijn hart klopt de hele dag al sneller dan normaal. Mijn oren tuiten van de persoonlijke verhalen die mensen vertellen tijdens de workshops.
Ik had ook naar de Turf & Grass Expo 2010 kunnen gaan. Of naar Holiday on Ice. Of, waarom ook niet, naar de Miljonair Fair. Ongetwijfeld minder vermoeiend. Maar waarschijnlijk ook minder boeiend.

Verlanglijst

2010-12-10T11:31:00.001+01:00

In een aflevering van Leiders gezocht komt de topman van Shell aan het woord.

"Met zo'n veeleisende functie als die van u, hoe belangrijk is het thuisfront dan?" vraagt de interviewer.

"Heel belangrijk", beaamt de topman. Zonder zijn thuisfront kan hij geen topman zijn.

"En uw thuisfront bestaat uit maar liefst vier vrouwen", zegt de interviewer met onmiskenbare jaloezie.

"En twee vrouwtjeshonden", voegt de topman breed grijnzend toe.

Ik heb een thuisfront dat bestaat uit één vrouw en één vrouwtjeshond. Maar ik ben dan ook geen topman - verschil moet er zijn. Mijn functie is niet veeleisend, maar werken eist wel veel van mij. Alleen al overzicht houden op waarmee ik bezig ben vergt de nodige energie.
"Maar jij bent toch juist al heel goed in structuur? Als ik denk aan lijstjes, dan denk ik aan jou!" zegt een collega als ik verzucht dat ik weleens een cursus wil volgen om het gevoel van constante chaos te verminderen. Zelfs collega's die in míjn ogen heel geordend zijn, zijn enthousiast over zo'n training.

De verbazing van mijn collega raakt me meer dan ik had verwacht. Wéér die confrontatie met de wanorde in mij. Wéér die brug nemen om mezelf te laten zien. Echt te laten zien.

"Het thuisfront is essentieel om de balans te behouden", zegt de topman.

Dat geldt dan zeker alleen voor topmannen. Want met mijn thuisfront is alles in orde, maar over mijn balans kan ik dat niet zeggen.
Het enige lijstje dat ik sinds kort met een enige regelmaat bijhoud, is een verlanglijstje voor mijn naderende verjaardag. Wens #4: een personal organizer. Die me ook met kopjes koffie of thee en een boek op de bank zet, boodschappen doet, voor me kookt en mijn brood smeert en die namens mij nadenkt, tobt en piekert.

Zorg

2010-12-09T15:08:00.034+01:00

Opstaan rond 7 uur, schreef ik afgelopen zomer op als één van mijn liefste wensen. Toch gaat de wekker elke werkdag om 6.10 uur. Terwijl ik weet dat iets langer slapen zorgt voor meer uitgerustheid en meer stabiliteit. Maar ik verzet de wekker niet. Zoals ik ook gewoon naar werk ga als tante Migraine op bezoek is en ik eigenlijk mijn bed weer in moet. Of zoals ik me realiseer dat ik me nauwelijks ooit ontspan en desondanks blijf dóórgaan. De rugpijn deze week wilde heel graag dat ik allerlei smeerseltjes gebruikte en rust nam, maar ik dacht daar anders over. Niks geen rust, ben je gek. Ik had ook iets kunnen slikken tegen de pijn - maar waarom makkelijk doen als het moeilijk kan?

Ik ben lang genoeg in therapie om te kunnen bedenken wat de Rockchick & Co me nu zouden vragen: "Hoe komt het dat je niet beter voor jezelf zorgt?" Ik ben al zo lang in therapie en nog weet ik het antwoord niet. (Weet ik echt het antwoord niet?)

Hoe dan ook. Het goede nieuws: elk jaar koop ik extra vakantiedagen. En ik had er nog precies genoeg om tussen Kerst en oud & nieuw toch maar lekker vrij te nemen.

Ster

2010-12-08T14:00:00.002+01:00

Wel of geen kerstboom, wel of niet iets kersterigs doen met Kerst, wel of geen hekel aan Kerst: de kerstster-met-de-lamp-erin hangen we op. Punt. En dat doen we omdat het een heel karwei was om zo'n ding te vinden. Het is zo'n ster van karton die wij vroeger thuis voor het raam hadden hangen. Waarvan ik trouwens niet durf te zeggen of er een lichtje in zat. Toen K. en ik zo'n ster wilden hebben, bleek ie nergens te koop. Ja, wie koopt er ook zo'n kartonnen geval als je van alles met glitter en glans en geluid kunt krijgen?

Op een dag vlak voor Kerst vonden we er eindelijk eentje in een klein obscuur winkeltje dat museumsouvenirs verkocht. Eenmaal thuis met onze schat bleek het bijgeleverde snoer niet te werken. Damn! Nog een uur voor de winkels zouden sluiten. De reparatie zou een week duren - een ingewikkeld systeem rond inboeken, categoriseren, defect detecteren, juiste man op juiste klus enzovoort werd me uitgelegd in de enige lampenwinkel die ons dorp rijk is. Maar, was het eind van het liedje, als ik even een uurtje had, dan zouden ze er die middag nog naar kijken. Opgelucht liet ik mijn snoer achter in de rommelige, van onder tot boven volgestouwde winkel. Exact een uur later was ik terug. De oude mevrouw die midden in de winkel had zitten kauwen op een enorm broodje gezond, zat er nog en had haar broodje nog niet op. De dame achter de toonbank leek me zich niet te herinneren.

"Ik kom m'n snoer ophalen", stamelde ik. Natuurlijk stond ik even later buiten met een gloednieuw, veel te duur snoer. Maar de ster hangt en schijnt zijn warme licht. Ieder jaar. Punt.

Rugpijn

2010-12-07T15:45:00.003+01:00

"Dus nu kunnen mijn ouders me zo vinden als ze me googelen", zeg ik half grappend, half benepen tegen de wandelcoach als ik vertel welke stappen ik vorige week heb gezet.

De coach kijkt me verbaasd aan. "Weten je ouders dan helemaal niet hoe getalenteerd hun dochter is?"

Nu is het mijn beurt om verrast te kijken. Getalenteerd? O – ja, zo kun je het natuurlijk ook zien. Het neemt mijn benauwde gevoel iets weg.

"Wat zal ik 'ns tegen mijn ouders zeggen?" vraag ik me later hardop af. K. en ik drinken een glas warme chocolademelk voordat we naar de film gaan. "Ik kan moeilijk doen alsof ik alleen met werk bezig ben en dat ik daarnaast niet meer doe dan af en toe een stukje hardlopen." Ik lepel de laatste slagroom uit mijn glas. "Of als ze vragen wat ik zaterdag ga doen, wat zal ik dan zeggen?"

Vrijdag gaan we bij mijn ouders eten en ik loop op tegen het eeuwige dilemma. Ik verwijt mijn ouders dat ze mij vroeger niet hebben gezien en ondertussen laat ik mezelf nauwelijks aan mijn ouders zien. Het is niet alleen onhandig om allerlei capriolen uit te moeten halen om voor hen grotendeels onzichtbaar te blijven. Het klopt ook helemaal niet met waar ik voor sta.

"Je hoeft je toch nergens voor te schamen", onderbreekt K. mijn gepieker. "Wat jij op jouw blog schrijft, dat is toch wat jouw ervaringen zijn, dat zijn jouw emoties. Dat is dan toch oké?"

"Jawel, oké is dat wel, maar lang niet altijd even aardig", piep ik.

Gisteren kwam het onderwerp ook bij de Rockchick & Co ter sprake. Verbluft hoor ik mezelf op rustige toon zeggen wat K. tegen mij zei.

Heb ik misschien rugpijn omdat ik mezelf niet meer zo klein maak?

Hard

2010-12-06T13:44:00.000+01:00

Wekenlang heb ik rustig kunnen slapen, maar sinds gisternacht zijn ze er weer: nachtmerries. Het kost tijd om de beelden min of meer van me af te schudden en me te realiseren waar ik ben. Onder ontspannen wakker worden versta ik iets heel anders.

De eerste lome beweging die ik maak, herinnert me er hardhandig aan dat ik al sinds zaterdag rugpijn heb. En die neemt eerder toe dan af, zo te voelen.

Als ik Twitter en de online krant wil checken, krijg ik nul op rekest. Er blijkt een storing te zijn bij mijn internetprovider. Maar dat ontdek ik pas als ik al bijna agressief de laptop door de kamer heb gesmeten.

Voor ik het in de gaten heb, voordat ik de tijd heb genomen om nog een goeie kop koffie te drinken, is het tijd om naar de Rockchick & Co te gaan. Snel schuif ik een voet in een laars – om erachter te komen dat die nog kletsnat is van binnen. Met dank aan de zool die kennelijk poreus is. Damn. Het huilen staat me ondertussen nader dan het lachen.

Maar hé – het gaat toch goed met mij? Ik zou bij de Rockchick & Co toch opgewekt vertellen over het geslaagde coachingstraject? En dat ik mijn doelen heb bereikt? Ik had die hele groepstherapie toch eigenlijk helemaal niet meer nodig?

“Ga niet te hard”, waarschuwde Suzanne me gisteren.

“I often do not like to follow directions”, gaf ik zojuist als antwoord in een test.

Misschien moest ik deze keer maar eens níet naar mijn eigen eigenwijze ik luisteren.

Afvinken

2010-12-05T12:29:00.000+01:00

Mijn vader vond het vroeger grappig om mij in de brandweergreep te nemen en door de tuin te rennen. Mijn gegil en mijn gestomp op zijn rug interpreteerde hij ten onrechte als enthousiasme. Terwijl mijn moeder kookte, hing ik vaak bij haar in de keuken rond. Dan luchtte ik mijn hart over het getreiter van Grote Broer; regelmatig huilde ik daarbij tranen met tuiten. Mijn gepraat leek haar niet te bereiken. Uit frustratie daarover draaide ik me vast in het gehaakte gordijn dat voor de keukendeur hing en trok ik er met mijn vingers gaten in. Zo leerde ik dat praten over de dingen die me bezighouden niet veel zin heeft. De groepstherapie bij de Rockchick & Co leerde me om daar anders over te denken. Eén doel bereikt.

Een ander doel was het vinden van een doel. Wie ben ik en waartoe ben ik op aarde, zoiets. Kan ik ook afvinken. Doel twee bereikt.

Hebben we nog de trauma's. Tja. Daarvan blijf ik ongetwijfeld altijd last houden. Maar ik heb iets ontdekt: dat het tegenwoordig nog steeds goed gaat, ook al gaat het slecht. Omdat ik nu weet dat het voorbij gaat, dat er altijd weer licht is aan het eind van de tunnel. Altijd. En dat geldt ook voor mijn stemmingswisselingen. Doel drie: mission completed.

Eind goed al goed, zegt K.: "Je moet daar weg. Echt. Je moet daar echt weg." Dat bleef ze in verschillende varianten minstens een halfuur lang herhalen. Dat idee was, heel stilletjes en klein, ook al mijn hoofd ingekropen.

Stap ik morgen bij de Rockchick & Co over de grens tussen in behandeling en uit behandeling?

Twinter

2010-12-04T11:33:00.001+01:00

Terwijl ik groei & bloei als een bloemetje, is het niet aan me voorbijgegaan dat het winter werd (kijk hier voor meer):

Gelukkig zit er in vogeltjes een supergeavanceerd systeem waardoor ze niet snel kouwe pootjes krijgen. about 1 hour ago
Weer op pad door de #sneeuw. Ik begin gedachtes aan langlaufski's te krijgen #isdatraar? Fri Dec 03 2010 07:16:09
De kunst is doorfietsen. Hoeft niet hard. Maar wel zonder samengeknepen billen #sneeuw #glad #brr Thu Dec 02 2010 22:05:05
Ik reis door een sprookjesachtig winterlandschap. Denk ik. #nogdonker 7:58 AM Dec 2nd
Hulde aan onze bezorger van @de_volkskrant die ondanks kou en sneeuw in alle vroegte de krant heeft gebracht #jebentgeweldig #brr 6:17 AM Dec 2nd
RT @nietgeknl: Jezelf warm aankleden is vandaag helemaal nietgek.nl.... :) #kkkkkoud 5:51 PM Dec 1st
Of zoals de baas van tekkel Lodewijk net zei: "Het is nu winter hè." 7:11 AM Dec 1st
-5,3 graden zegt de barometer. Met de wind erbij voelt dat als -16 zegt de app die het weten kan. En Hond en ik gaan nu naar buiten #brrrr 6:43 AM Dec 1st
Het is kouder dan glad #feit 5:41 PM Nov 30th
Tijd om weer naar huis te glibberen #workinggirl 4:41 PM Nov 30th
Het is dus wel heel erg glad. 7:07 AM Nov 30th
Muts op. Sjaal om. Laarzen aan. Hond doet 't gewoon met haar eigen bontjas #ochtendommetjeindesneeuw 6:29 AM Nov 30th
Mooie herinneringen aan #hardlopen in de sneeuw. Toch heb ik 't er vandaag maar niet op gewaagd #brrrr 7:20 PM Nov 29th
Hond is in de veronderstelling dat haar taak in het winterse leven bestaat uit het oplikken van de sneeuw. 5:56 PM Nov 29th
't Sneeuwt. 8:36 AM Nov 29th

Kiem

2010-12-03T15:01:00.000+01:00

Onderweg naar de wandelcoach voor de laatste stappen met haar op het traject naar zichtbaarheid, las ik in De Pers hoe je jezelf onzichtbaar kunt maken.

Daar begon het allemaal mee: dat ik onzichtbaar was. Lang. Nog altijd voor meer dan de helft van mijn leven. En dat ik dat niet meer wilde. Onzichtbaar zijn is ellendig, namelijk.

Dus toen ik in het verslag van mijn beoordelingsgesprek las dat er geen factoren waren die mijn functioneren hadden beïnvloed, dacht ik: ho even, hier klopt iets niet. Natuurlijk is het fijn om te horen dat ik goed heb gefunctioneerd. Als werknemer.

Als mens functioneerde ik allerminst. Noem dat maar geen factor. Die zou niet onzichtbaar ~~moeten~~ mogen zijn.

Het was de kiem van mijn ambitie.

Trots

2010-12-02T15:50:00.000+01:00

Toen ik deze zomer de wandelcoach belde om te bespreken of ik iets aan haar traject kon hebben, was ik ervan overtuigd dat ik een soort alien was. Een amper normaal functionerend persoon. Iemand die meer níet kon dan wel. Die gebukt ging onder een loden last aan oud zeer.

Mijn liefste wens, schreef ik in opdracht van de coach, is niet meer hoeven werken. Rust. Maar ook om iets voor anderen te kunnen betekenen. Daarvoor wilde ik mijn blog uitbreiden. En ik wilde mijn ervaringen met hoe je kunt omgaan met een psychische stoornis op werk, gaan delen. Ik wilde werk gaan doen dat van mij is, dat iets over mij zegt, dat juist door mijn inbreng is zoals het is.

"Ben je dan niet bang dat je alleen maar in dat hulpverleningscircuit blijft rondhangen?" is een vraag die me de afgelopen maanden meer dan eens werd gesteld. "Ben je dan niet de hele tijd alleen maar met je beperkingen bezig?"

Hoe beroerd, ellendig en deep down ik me de afgelopen maanden ook voelde, één ding wist ik zeker: nee, wat ik wilde zou me juist níet in het hulpverleningscircuit houden. Niet als ~~patiënt~~ cliënt in elk geval. En waarmee ik ook bezig ben: het zijn níet mijn beperkingen.

Afgelopen maandag voegde ik twee pagina's aan mijn weblog toe. Dinsdag ontwierp ik visitekaartjes die ik de volgende dag bestelde. Woensdag zette ik een link naar mijn blog op LinkedIn en sloot ik me aan bij een groep op het gebied van ervaringsdeskundigheid. En er gaat nog meer gebeuren.

Het is werk, maar zo voelt het niet. Het is geen rust, maar zo voelt het wel.

Wow – ik ben zo trots op mij.

Vandaag wandelde ik met mijn coach de laatste wandeling.

Anti-vries

2010-12-01T11:47:00.000+01:00

"Je moet zodalijk niet met de ruitenwisservloeistof erbij wissen", waarschuwt K. "Want er zit nog geen anti-vries bij."
"Oké", knik ik en ik draai de sleutel om in het contact.
"Hmpf", zegt de auto. De lampjes op het dashboard lichten zwakjes op. Ik draai nog eens de sleutel om.

"Hmpf", zegt de auto opnieuw, zachtjes.
Verbijsterd staren K. en ik elkaar aan. "Wat is dat nou?" zeg ik.

"Hij start niet", zegt K.

"Maar gisteren deed hij het nog gewoon", brom ik verontwaardigd en ik probeer het weer. "Hmpf." De auto verandert niet van gedachten. K. belt de wegenwacht.

"De auto zegt hmpf", zeg ik als de man voor mijn neus staat.

"Hm", zegt hij. Hij rommelt wat met klemmen en een digitale meter en stelt de diagnose: het is de accu.

"Rijdt u misschien alleen korte stukjes?" vraagt de wegenwachter. Inderdaad, geef ik grif toe. "En vaak rijden we dagen achter elkaar niet", zeg ik erbij.

"Hm", zegt de man opnieuw. "Start 'm maar." Ik start 'm. Hij bergt de klemmetjes en de digitale meter op.

"Nu moet je minstens een halfuur rijden", instrueert hij. "Want die accu wil voeding. Zoals wij graag een volle maag hebben." Hij geeft me een hand terwijl hij zijn instructie aanvult: "En je moet eigenlijk elke dag een stukje rijden."

Zinloos rondjes rijden. Dat slaat nergens op. Dus die anti-vries: die halen we gewoon maar 20 km verderop.

Opruiming

2010-11-30T12:37:00.003+01:00

Sinds ik mijn kamer heb opgeruimd is het stil in mijn hoofd. Geen over elkaar heen buitelende gedachten, geen uit het niets tevoorschijn springende herinneringen. Geen leuke ideeën. Zelfs geen stomme ideeën. En vooral geen inspiratie. Verontrustend leeg is mijn hoofd.
Ook mijn gevoelswereld is gladgestreken tijdens de opruimactie. Geen piekjes, geen dalletjes, alleen een uitgestrekte dorre vlakte. Saai. Ja. Maar ik rust er wel lekker van uit. Toch klaag ik erover bij K.

"Het kan nooit aan die opgeruimde kamer liggen", zegt ze. "Je hebt gewoon niets meegemaakt."

Hm. Daar zit misschien wel wat in.

K. hoort meer dan ik zeg. "Zou je zonder therapie kunnen?" vraagt ze. Opgeruimd hoofd, opgeruimd gevoel, therapie opruimen zal de aan deze vraag voorafgaande redenering zijn geweest. Het is een grappige vraag. Want nog geen week geleden beweerde ze stellig: "Jij kunt nooit zonder therapie."

Het is een vraag die ik niet kan beantwoorden. Dat wil zeggen: ik kan ongetwijfeld zonder therapie. Ook nu al - maar nu dan nog niet zo ongetwijfeld. Of ik zonder één of andere vorm van begeleiding kan, is een tweede. Zo'n sociaal psychiatrisch verpleegkundige voor de zekerheid, dat is een idee dat me wel aanstaat. Als het dan toch nog ondanks mijn keurig nette werkkamer een bende in mijn hoofd wordt, of als die vlakte begrensd blijkt te zijn door dalen en toppen.

Ggz-G. Zij die bloemetjes tekende. Zij wordt weer mijn sociaal psychiatrisch verpleegkundige, vertellen de Rockchick & Co.
Fijn.

Stoelenkwestie

2010-11-29T15:43:00.000+01:00

Er blijkt een stoelenkwestie te zijn. Twee teveel staan er in de kring, zie ik als de Rockchick & Co er de aandacht op vestigen. Eén voor een groepsgenoot die ziek is en daarom niet komt. En de ander staat, zo blijkt, symbool voor een groepslid dat vanwege privézaken pas in september weer terugkomt.

"Wat zullen we met die stoel doen?" vraagt de Rockchick.

Ik schiet in de lach. "Nou, ik zou zeggen: versieren, of uit elkaar halen, of gewoon wegzetten."

De Rockchick & Co lachen mee met de rest van de groep, maar kijken ons daarna weer vragend aan.

"Wacht even", zeg ik. "Bedoel je letterlijk of we die stoel wel of niet tot september in de kring laten staan?" Inderdaad is dat precies wat de Rockchick & Co bedoelen. Ik kan bijna niet geloven dat dit een serieus item is, en als ik naar de gezichten van de groepsgenoten kijk ben ik niet de enige. Niemand zegt iets.

"Volgens mij was het op de kleuterschool voor het laatst dat ze zo met stoelen omgingen", flap ik eruit.

Ik ben even kwijt waarom ik ook al weer voor deze groepstherapie heb gekozen.

Grens

2010-11-28T14:33:00.000+01:00

"Toch is het raar", zeg ik tegen K., "dat ze in de hulpverlening geen onderscheid maken tussen wat bij je karakter hoort en wat bij je stoornis."

"Maakt dat dan wat uit?" vraagt K. sceptisch. "Is het niet hetzelfde?"

"Natuurlijk is het niet hetzelfde", reageer ik fel. "Kijk. Ik ben nou eenmaal graag op mezelf. Ik wil niet altijd op alles reageren. Ik ben iemand die observeert. Dus soms ben ik stil. En hou ik me afzijdig. Maar wat zegt de ggz daarover? Dat dit onderdeel van mijn stoornis is. En dat ik daar dús iets aan moet doen."

Deze week stuitte ik tijdens het opruimen van mijn werkkamer op de uitslag van de Sterke Kantenquiz, die ik deed in september 2008. En welke karaktereigenschappen springen eruit? Juist. Bescheidenheid. Bedachtzaamheid. Beheersing. Onder andere.

Best raar, dat bepaalde eigenschappen volgens een test sterke kanten van je karakter zijn, en dat diezelfde kenmerken volgens de hulpverlening onderdeel van een stoornis vormen. Best raar ook, dat je er dan maar blindelings aan gaat werken. Zonder je af te vragen hoeveel last je er eigenlijk van hebt. Zonder dat ~~je je~~ iemand zich afvraagt of het misschien zo verkeerd niet is, zoals je bent.

Waar ligt de grens tussen gek en gewoon?

Griezel

2010-11-27T16:10:00.000+01:00

Toegegeven. Toen ik de vraag in de rubriek Wat zou u doen (Volkskrant Magazine 27 november 2010) las, dacht ik ook: die jongen heeft vast één of andere stoornis. Borderline misschien.

En ik dacht: práát met die jongen. Laat zien dat je er voor hem bent. Laat hem niet in de kou staan.

Ik heb nu eenmaal een zwak voor underdogs en outcasts. In tegenstelling tot de mensen die met hun reactie in de rubriek aan het woord komen. Weg met die jongen, is de teneur. Natuurlijk moet je agressie en geweld niet tolereren. Dat ~~snap~~ vind ik ook.

Maar mensen toch – het gaat om een kind van 19. Iets meer mildheid en begrip had ik van de lezers van de Volkskrant wel verwacht.

Boven de laatste reactie staat Borderliner. "Waarschijnlijk heeft uw dochter verkering met een borderliner", schrijft meneer Anoniem uit Den Haag. Het is heel fijn dat tegenwoordig de gemiddelde leek kan diagnosticeren, met het oog op alle voorgenomen bezuinigingen in de gezondheidszorg. Nu nog die cursus Verlies Uw Vooroordelen verplicht stellen voor iedereen. Want: "Een borderliner is helaas niet te veranderen", aldus meneer Anoniem. "We zijn nog steeds bang voor deze griezel."

Overigens ben ik geen borderliner. Maar ik heb wel last van de Borderline Persoonlijkheidsstoornis. En vooral op momenten dat mensen als meneer Anoniem hun mening uiten.

Liefde

2010-11-26T17:04:00.000+01:00

“Hé! Hoehoe!” roept een vrouw naar haar man. In haar ochtendjas staat ze in de deuropening. Haar man trekt in een keurig pak met één hand een vuilcontainer over de stoep. In de andere hand draagt hij een bruinleren aktetas.

“Jáhá”, doet hij. De ergernis in zijn stem verhult hij niet.

Misschien blijven ze bij elkaar voor de kinderen.

Ademen

2010-11-25T12:21:00.002+01:00

Al een aantal dagen heb ik maagpijn. Aspecifieke maagpijn, zegt internet dat het is. Gaat over gaat binnen twee weken. Niks om je zorgen over te maken.

Pijnlijk is het wel. Irritant ook. Zeikerig word ik ervan.

Dus als ik toch in de apotheek moet zijn, vraag ik of ze ook iets tegen maagpijn hebben. Het meisje dat me helpt weet het niet. Buiten mijn zicht en bijna buiten gehoorafstand vraagt ze het aan haar oudere collega. De oudere collega steekt haar hoofd over de scheidingswand heen.

“Waar komt de maagpijn vandaan?” roept ze me toe. Fijn. Gooi mijn klacht gewoon maar in de groep. Gelukkig zijn er alleen maar een stuk of vijf apothekersassistentes in de zaak en twee andere klanten.

“Uit mijn maag?” doe ik een wilde gok. Zo laconiek als internet erover doet, zo moeilijk kijkt de assistente.

“Dan zal ze ook wel brandend maagzuur hebben, doe maar maagzuurremmers. En naar de huisarts als het niet werkt”, hoor ik de oudere vrouw tegen het meisje zeggen.

Ik heb geen last van brandend maagzuur. Ik heb ook geen zin om een antwoord op een vraag die niet gesteld is door de apotheek te schallen.

Het hoofd van de vrouw komt weer boven de scheidingswand uit en ze herhaalt dat ik maar naar de huisarts moet gaan. Braaf knik ik en ik steek het doosje dat het jonge meisje me geeft in mijn tas.

Als ik buiten sta zucht ik diep. Hé! ontdek ik. Als ik zucht doet mijn maag ineens minder pijn. Oja, herinner ik me dan. Doorademen. Daar zijn voordelen aan verbonden.

Orde

2010-11-24T14:34:00.003+01:00

Structuur verlangde ik. Overzicht. Rust in mijn hoofd. Voor overzicht en structuur zou de schemagerichte psychotherapiegroep zeker kunnen zorgen. Toch koos ik er niet voor. Omdat ik bedacht hoe diep de chaos in mijzelf verankerd zit.

Fijn als een structuur van buitenaf me aan meer regelmaat zou helpen.

Beter nog als ik er zelf mee leer omgaan. En daarvoor is de groep waarin ik al zat de ideale speeltuin.

Ook thuis moet ik hoognodig wat orde op zaken stellen, besluit ik. Weg met die laptop in de woonkamer, om te beginnen. Tijd om mijn werkkamer echt als werkkamer in gebruik te nemen. Niet alles door elkaar laten lopen. Dat helpt vast ook tegen de janboel in mijn koppie.

"Maar wat jij zoekt, vind je niet in een opgeruimde werkkamer", zegt K. als ze me bezig ziet.

Ik weet dat ze gelijk heeft en toch probeer ik het. IJverig speur ik op internet naar een bureau ter vervanging van de oude eettafel die ik nu heb staan. Een goed bureau met genoeg opbergruimte is het halve werk, vertel ik mezelf. Ik heb ook dringend een ordner nodig. Eentje waar ik alle rondslingerende printjes en papieren keurig in kan stoppen. Met tabbladen ertussen. Voor de zekerheid download ik een e-book over het betere opruimen. En ik zeg tegen mezelf dat ik dat ook doe als voorbeeld. Omdat ik zelf het uitgeven van een e-book overweeg.

Vroeger, toen ik nog een stalen harnas droeg en er een hoge muur om me heen stond, toen was het nooit een bende. Niet in mijn kamer, niet in mij. Ordnung muss sein – maar nu leef ik ~~meer~~.

Wedje doen over hoe lang mijn laptop op mijn werkkamer blijft staan?

Stofzuiger

2010-11-23T14:15:00.002+01:00

"Het zijn net stofzuigers hè", zegt de man die in de winkelpassage naast Hond en mij opduikt.
"Dat is thuis wel handig", grijns ik, terwijl ik de man snel van top tot teen scan. Rookt hij? Grote kans dat Hond vervelend gaat doen. Draagt hij donkere kleding? Ook een risicofactor. Heeft hij een pet of hoed op? Linke soep. Heeft hij zelf een hond? Ernstig gevaar.
Net als ik denk dat alles veilig is, springt Hond tegen de man op terwijl ze naar zijn hand hapt. Ik sta al klaar met een schuldbewuste blik. Maar hij vraagt alleen maar: "Is het een mannetje?" En tegen Hond: "Ja, jij ruikt mijn honden hè."

Toch ben ik blij dat hij in een auto stapt.

De rest van de wandeling onderwerp ik Hond aan een streng opvoedregime. Halt, zit, sta, af, plat, volg, aan de voet, kom voor, de hele rataplan passeert de revue.

"Lekker aan het oefenen?" vraagt een grijze dame die vertederd toekijkt hoe Hond onderdanig op haar rug gaat liggen. Als het moet kan Hond een modelhond zijn. Hoewel de mevrouw van de zwarte labrador het daar vast totaal niet mee eens is.

"Wat is dit voor verhaal!" riep ze schril toen haar zwarte labrador en Hond over straat rollebolden. De zwarte labrador blokkeerde ons tuinpad toen Hond en ik de deur uitstapten voor een ommetje. De mevrouw van de zwarte labrador liet haar viervoeter direct los en keek zwijgend toe hoe ik rukte aan de riem van Hond om de twee uit elkaar te krijgen.

"Ik weet jou te vinden als mijn hond iets heeft!" krijste ze.
Hond liep een week mank. De vrouw van de zwarte labrador heb ik nooit meer gezien.

Naar de grijze dame lach ik mijn aller-onschuldigste lach.

Golven

2010-11-22T13:31:00.000+01:00

In eerste instantie dacht ik: die drie opties van de Rockchick & Co, dat zijn dus helemaal geen opties. Wat heb ik daar nou aan? Mijn eigen idee was terug naar individuele therapie, en die zat er precies niet tussen. Die mogelijkheid is er ook niet, verduidelijkte de Rockchick. "Je hebt al zo lang individuele therapie gehad en zonder resultaat. Dat heeft dus geen zin." Nee, dat heeft dus geen zin. Dat weet ik zelf ook wel, als ik eerlijk ben.

"Geen therapie dan?" is de out-of-the-boxvariant van K. Een woest aantrekkelijk idee waarvan de ervaring leert dat het vaak voor een poosje goed werkt. Maar helaas nooit voor altijd.

Goed. Drie opties dus, en uiteindelijk kies ik voor blijven in deze groep. In combinatie met begeleiding door een sociaal psychiatrisch verpleegkundige. En bijstelling van mijn behandeldoelen, met de kennis die ik nu heb van mezelf in een groep.

De hele week voel ik me rustig en zeker over mijn besluit. Rustig en zeker vertel ik het ook in de groep. Rustig en zeker ga ik daarna in op wat anderen vertellen.

Maar dan, tegen het einde van de sessie, begint er iets te knagen. Word ik onrustig. Wil ik me vastklampen aan iedereen en huilen. Voel ik me eenzaam. Trekt er chaos door mijn hoofd. En op de fiets naar huis heb ik het gevoel alsof ik vanaf mijn strot tot aan mijn navel ben opengesneden. Wil ik krijsen en kotsen tegelijk. Rolt paniek in enorme golven door mijn lijf.

Ik snap er niets van.

Middagdutje

2010-11-21T12:40:00.002+01:00

Ik zou er niet meer van moeten opkijken, en toch verbaast het me als ik er bij stil sta. Hoeveel méér ik over mezelf heb geleerd in drie keer wandelen en praten met de coach, dan in ik weet niet hoeveel uur psychotherapie.

Je moet wel blijven werken, zeiden tot nu toe alle therapeuten die ik ooit sprak. Aan de gezonde kant blijven, noemden ze dat dan. Of het werk dat ik deed paste bij mij en mijn beperkingen: daarover ging het nooit. Of het werk dat ik deed bij mijn karakter en diepste wensen en drijfveren paste: dat was geen onderwerp. Welke kenmerken eigenlijk bij mijn karakter horen en welke bij mijn ziekte: ook nooit besproken. Hoe ik de balans bewaar tussen werk en ontspanning, hoeveel uur werken per week daarbij voor mij het beste zou zijn: geen hulpverlener die er in mee wilde of kon denken.

Ondertussen ben ik zo moe van de werkweek dat mijn benen en handen al sinds vrijdag trillen, mijn linkeroog bibbert en er een harde fluittoon in mijn rechteroor klinkt, dat ik alleen nog maar wil huilen en dat ik wegzink in diepe wanhoop. Hoe raak ik ooit weer uitgerust? Die gezonde kant, daarmee maak ik mezelf kapot.

Een dilemma. Moet ik me dan maar weer (voor een deel van mijn werktijd) ziek melden? Of moet ik nog minder gaan werken?

In elk geval moet ik nu een middagdutje doen. En ik haat dat.

Mandarijnen

2010-11-20T13:19:00.000+01:00

Plotseling staan we te hosselen, A. en ik. A. drukt me haar netje in mijn handen en ik rotzooi met de zelfscanner. Ik rommel wat in mijn tas en dan pakt A. het netje weer terug. Ik moet haar die van mij geven. Weer rotzooi ik met de zelfscanner.

De mandarijnen zijn in de aanbieding. Twee netjes voor de prijs van één. In een grote bak liggen ze tussen het aardappelenrek en appeltaartjes. Als ik A. tegenkom tussen de zakjes sla aan de ene kant en de aubergines aan de andere kant blijkt dat we toch allebei maar één netje hebben gepakt. Omdat een mandarijn of veertig wel heel veel mandarijn is.

Het kost even wat gepuzzel maar dan zijn we eruit. Dus ik overhandig mijn mandarijntjes aan A. en we gaan verder.

Ik probeer me langs de krentenbollen te wringen als er een kindje wordt omgeroepen. "Je moeder wacht bij de klantenservice. Als je in de winkel bent, wil je je dan daar naartoe begev… - wil je daar dan ook naar toe komen?"

Bij de karnemelk tikt iemand op mijn rug. Het is A. "Ik leg de mandarijnen bij de balie, dan kun je ze daar ophalen."

"Prima", zeg ik. "Laat je ze wel even omroepen?" Mijn hoofd is nog bij het kindje.

Als ik bij het wc-papier mijn blik over de balie laat dwalen, zie ik ze al liggen. Mijn mandarijntjes. Toch leuk, die deal.

Ik hoop dat het kindje niet op zijn kop heeft gekregen van zijn moeder.

B-wegen

2010-11-19T18:23:00.000+01:00

Als ik aan K. mijn scheur- en plakwerk laat zien, reageert ze verbaasd. "Dus je hebt op de cursus webloggen een collage gemaakt?"

Tja. En waarom ook niet?

In krap twintig minuten tijd moesten we in de blogcursus onszelf en ons blog in een collage uitdrukken. Ik trok een willekeurig tijdschrift uit een stapel en begon erin te bladeren zonder te weten wat ik zocht. En verraste mezelf met wat ik vond.

Niet eens zozeer door de tekstjes en foto's die ik uitscheurde.

Maar wel door de overtuiging waarmee ik dat deed. Geen moment aarzelde ik, ik voelde geen enkele twijfel. Wat ik vond, was precies wat ik wilde hebben.

Ook toen ik de boel ging opplakken, deed ik dat zonder vooraf na te denken. Zo goed ken ik mezelf dus blijkbaar inmiddels. Zo goed weet ik wat ik vertellen wil.

Dat het vel papier waarop we moesten werken te klein was, boeide me niet: ik bepaal toch zeker zelf wel wat mijn grenzen zijn?
Als ik vandaag het resultaat nog eens goed bekijk, zie ik dat er onbedoeld twee extra termen opstaan. Bike route, ontdek ik. Ik sjeesde vanaf Den Haag Centraal op een ov-fiets naar de cursuslocatie en weer terug, en ik voelde me vrij & blij.

B-way, lees ik ook. Inderdaad, ik wandel niet bepaald over de beste en snelste weg door het leven - ik loop regelmatig vast in de wirwar van zijweggetjes en struikel er over obstakels.
Maar ach. Er zijn dagen dat ik dat prima vind. Zolang die kronkelwegen me maar brengen bij mooie inzichten over mezelf.

Vlekken

2010-11-18T12:37:00.002+01:00

Rode vlekken constateer ik in mijn nek tegen de tijd dat de Rockchick & Co me verwachten. De avond ervoor heb ik nog maar weer eens op een rijtje gezet wat mijn probleem met de groep is. Van veraf ziet de mindmap er vrolijk en kleurig uit.

De Rockchick & Co hebben zich ook goed voorbereid. Meerdere opties hebben ze voor me:

Bij deze groep blijven in combinatie met begeleiding door een sociaal psychiatrisch verpleegkundige.
Naar een schemagerichte psychotherapiegroep gaan, wat behalve een groep een dagbehandeling is van één dag per week.
~~Idem maar dan drie dagen per week.~~
Naar een deeltijdbehandeling gaan van drie dagen per week, die zich richt op traumaverwerking.

"O", zeg ik beduusd. "Jeetje." Bij binnenkomst was ik nog heel welbespraakt.

"Ja", zeggen de Rockchick & Co.

Omdat ik even niets te zeggen weet, gooi ik mijn mindmap op tafel. Niet dat die iets toevoegt. Want wat daar in staat heb ik allemaal al gezegd. Toch kijken we er met zijn drieën even naar. In ieder geval vind ik mijn vermogen om vragen te stellen terug. Al ken ik de antwoorden al op de vragen die ik stel. Het gaat er om de herrie in mijn hoofd stil te krijgen. Dat lukt niet.

Ik ga naar huis met mijn mindmap en informatie over de ééndaagse schemagerichte psychotherapiegroep in mijn tas. En een diepe denkrimpel in mijn voorhoofd.

Maandag moet ik in de groep zeggen wat mijn keuze is. Ik kan ook zeggen dat ik nog een gesprek wil.

Ik wil nog een gesprek. En ik heb ook gekozen.

Actie

2010-11-17T11:00:00.002+01:00

http://www.ipetitions.com/petition/anticonceptie/

Pas als ik nieuwe stickertjes op de lantarenpalen ontdek, herinner ik me hem (ik weet zeker dat het een hem was) weer: de stickervandalist. Al lang zijn zijn stickers uit het straatbeeld verdwenen. Ik maak mezelf graag wijs dat dit komt door mijn volhardende afpeuteractie. Maar de man kan ook gewoon verhuisd zijn. Of misschien heeft hij een andere hobby gevonden. Of een leuke vriendin.

In ieder geval denk ik dat de nieuwe stickervandalist niet dezelfde is als de oude stickervandalist.

De nieuwe is volgens mij een aardige, wat oudere vrouw. Ze heeft al jarenlang, vermoedelijk vanaf het allereerste begin, een abonnement op Opzij. Ze geeft vaak geld aan goede doelen. Maar nooit eerder sloot ze zich aan bij demonstraties, droeg ze spandoeken, prikte ze buttons op haar jas, stak ze vlaggen uit of plakte ze posters voor het raam.

Nee.

Totdat ze het plotseling helemaal zat was. Ze haalde haar typemachine tevoorschijn en begon als een bezetene te typen. Urenlang was ze aan het werk, ze moest een paar keer opnieuw beginnen. Dat internetdinges, hoe noem je dat. Daar ging ze steeds de fout in. Op de computer in de bieb had ze het gevonden en snel opgeschreven op de achterkant van een boodschappenbriefje. Nauwelijks had ze in de gaten hoe donker het was geworden. Vandaar dat ze niet meer zo netjes recht kon knippen. Maar what the heck, dacht ze: het gaat om de boodschap. En de boodschap is duidelijk.

Dus nu hebben we weer stickertjes in het dorp.

Hele lieve.

Ik peuter niet.

Wonderlijk

2010-11-16T15:40:00.000+01:00

Wonderlijk genoeg is er in de spiegel niets van te zien, van de denkrimpel die dieper is dan de diepste kloof ter wereld die sinds het gesprek met de Rockchick & Co mijn voorhoofd in tweeën klieft.

Wordt vervolgd.

D-Day

2010-11-15T14:16:00.000+01:00

"Wat kijk je boos", zegt een kerel in een grote vrachtwagen. De Aandacht heet het bedrijf waarvoor hij werkt, lees ik op de zijkant van de wagen. Op zijn aandacht zit ik niet te wachten.

Maar boos ben ik, dat klopt. Boos ben ik op mij dat mijn ontspannen gevoel verdween op het moment dat ik in de groepsruimte plaatsnam. Boos op de Rockchick & Co, die ongevraagd extra begeleiding aanbieden aan een groepslid. Moest ik niet door het stof voor een individueel gesprek? Boos op twee groepsgenoten, die mijn reactie op een opmerking van één van hen bot en ongenuanceerd vinden. Of ik niet zag hoe hard ik overkwam?

"Nee", zeg ik, "dat heb ik niet gezien en het kan me ook niet schelen. Dan kan ik net zo goed niet reageren."

Een groepslid zegt dat hij me later, na de sessie, op mijn reactie had willen aanspreken. Nog meer boos word ik daarvan. "Zit ik daarvoor in groepstherapie?" bits ik. "Om bij de fietsenstalling op mijn reacties te worden aangesproken?"

"Zag iemand eigenlijk wat het verhaal dat verteld werd bij MarsMania opriep?" vragen de Rockchick & Co.

Niemand reageert.

Het is helemaal niet zo moeilijk om te begrijpen waarom ik me onveilig voel in de groep.

Morgen is het D-Day.

Vruchtenhagel

2010-11-14T13:11:00.001+01:00

Inmiddels hebben K. en ik ons eigen hardloopjargon. "Lopen we in langs de vruchtenhagel?" is één van onze uitdrukkingen. Betekent dat we het pad achter het bejaardenhuis nemen. Rond 18.00 uur zitten de oudjes aan de broodmaaltijd. Ze kunnen ongetwijfeld uit meerdere soorten beleg kiezen, maar wij herkennen al langsrennend alleen de vruchtenhagel. Vanochtend zag ik dat ze bij het zondagse ontbijt beschuit krijgen. We zwaaien altijd.

Als we de vruchtenhagelroute nemen, doen we de warming up bij de bankjes. "Bij de hockeyvelden?" vraag ik soms voor de zekerheid. Een overbodige vraag, want er is maar één bankjesplek. En op die ene bankjesplek staat maar één bankje.

"Doen we meneer S.?" is een variant op het inlopen langs de vruchtenhagel. Die kant pakken we als we gaan hardlopen "daar waar we C. een keer tegenkwamen", wat we tegenwoordig, nu we wat verder rennen, aanvullen met "maar dan de andere kant op." Vanochtend deden we het rondje Klink. Het was ergens in de zomer voor het laatst dat we daar waren, en toen gingen we er nog met de auto heen. Nu liepen we helemaal vanuit huis. Stoer vinden we onszelf.

Drijfveren

2010-11-13T13:14:00.000+01:00

Glashelder is het ineens, als ik me met mijn coach over mijn drijfveren buig. Mijn drijfveren, of beter gezegd mijn belangrijkste innerlijke waarden die maken dat ik niet alleen mijn werk ervaar zoals ik dat doe. Maar ook dat ik mijn leven leid zoals ik het leid. Waardoor ik paniekerig reageer op een dag wandelen op de Veluwe met vier meiden: ik wil tijd genoeg over hebben voor mijn persoonlijke activiteiten, staat met stip op één. Gevolgd door: Ik wil mijn eigen tijd kunnen indelen. Twee waarden die zich moeilijk laten verenigen met het voorgenomen uitstapje. En waardoor ik me plotseling benauwd voel als K. hoopt dat we samen leuke dingen gaan doen, nu het wandelen niet doorgaat. Néé! Ik wil even met niemand rekening hoeven houden, ik wil vandaag alleen maar mijn eigen plannen uitvoeren.

J. bleef zich verwonderen over mijn behoefte aan alleen-zijn en rust. Nooit zei ze, zoals gisteren de coach zei: "Jij bent goed zoals je bent."

Was ik misschien een autist, had ik het syndroom van Asperger? vroeg J. zich af. Kijkend door haar ogen begon ik mezelf als een Einzelgänger te zien, als een kluizenaar. Leek ik inderdaad heel rigide in het uit de weg gaan van gezamenlijke activiteiten. Tot ze deze diagnose op een dag nonchalant verwierp: "Och, Asperger, nee joh, daar ben ik allang weer van af."

Toch is het juist door dat label dat ik voortdurend koste wat het kost wil bewijzen dat ik heus een echte gangmaker ben. Dat ik liever met anderen op stap ga dan dat ik lekker thuis rommel. Zelfs nu ik steeds vaker merk dat ik bepaald geen uitzondering ben. Dat mijn wensen niets met autisme te maken hebben. Ik ben gewoon net een echt mens.

Soms maken therapeuten ~~meer~~ kapot ~~dan je lief is~~.

Klussen

2010-11-12T19:57:00.000+01:00

Soms denk ik dat ik het van mijn werk het meest irritante vind dat ik, elke keer als ik naar binnen of naar buiten ga, door een rookgordijn heen moet. Andere keren denk ik dat het ’t uitgeleefde, afgetrapte, vieze en bij stevige regen lekkende gebouw is waardoor ik me op werk zo ongelukkig kan voelen. Ik ben ervan overtuigd dat een mooie, frisse omgeving bijdraagt aan het beter functioneren van iedereen. Maar meestal weet ik wel dat het voornamelijk in mezelf zit, mijn ergernis, mijn onrust en mijn ontevredenheid op werk. Ik zou me zo graag een dag lang willen storten op het plegen van weet-ik-hoeveel telefoontjes om een professionele organisatie te vinden die wil meewerken met mijn MasterPlan. Voor mijn eigen boekidee moet ik het ook niet hebben van uurtjes tussendoor. Een dag tenminste, een week of wat bij voorkeur. Uitzoeken hoe het zit met een uitgever, met e-books, met uitgeven in eigen beheer – tijd, tijd, tijd. Leven kan ik niet van de lucht en het is ook lastig om daarvan de hypotheek te betalen. Vandaar dat ik naar de coach trein met in mijn hoofd de vraag wat ik aan mij kan doen om het op werk vaker zo prettig te vinden als gisteren.

“Aan jóu doen?” reageert de coach echter verbaasd. “Waarom zou je aan jezelf gaan klussen voor je werk, om te kunnen omgaan met klagende collega’s? Het lijkt me heel gezond dat je je daaraan ergert. Jij bent goed zoals je bent.”

Goh.

Dat is weer eens een andere invalshoek dan ik gewend ben van bijvoorbeeld de Rockchick & Co. En ik vraag me af of er ooit een moment komt dat je uitgeleerd raakt over jezelf. Ik hoop eigenlijk van niet.

Ik kom thuis met veel meer dan alleen bemodderde laarzen.

Hopeloos

2010-11-11T11:11:00.002+01:00

Voor het eerst in tijden ervaar ik een relaxed dagje op mijn werk. Niet relaxed in de zin van niet zo veel te doen. De dag dat dat het geval is zal nog wel even op zich laten wachten – als die al ooit komt. En druk maakt me trouwens niet zoveel uit.
Mijn moeder vraagt altijd op een toon alsof het de meest zorgelijke kwestie op de wereld is: “Heb je het nog zo druk op je werk?” Misschien moet ik de volgende keer maar eens antwoorden dat ik het helemaal niet druk heb, in plaats van voor de zoveelste keer uitleggen dat ik het altijd druk heb en dat het niet erg is.
Wat ik bedoel is relaxed als in ontspannen. Geen mopperende of klagende mensen om me heen – of ik ben er vandaag niet zo gevoelig voor, dat kan ook. Geen gebeurtenissen die me om wat voor reden ook uit het lood slaan. Niet het gevoel dat ik hopeloos tekort schiet. Geen depressiviteit.
Dus het kan toch ook zonder dat ik ervoor op vakantie moet, bedenk ik heel voorzichtig.
Ik maakte me er zorgen over. Ik vroeg me af hoe ik het moest volhouden, een leven waarin de kleinste dingen me finaal onderuit leken te halen. Ik kon niet meer bedenken wat te doen. Of wat te laten. In de woorden van Lara: “Jij verslindt het leven. En moet kijken hoe je er niet in stikt.” Al had ik zelf meer het gevoel dat het leven mij verslindt.
Maar goed. Vandaag dus even niet. Ik durf nergens op te rekenen.

Veluwe

2010-11-10T14:15:00.002+01:00

"Waar heb je het over?" vraagt K. als ik zeg dat de Veluwezoomwandeling me best wel mooi lijkt. Ze was op haar atelier toen P. me belde en heeft geen idee dat mijn gemompel een nogal late reactie is op dat telefoontje.

Eigenlijk ben ik er niet mee bezig of de wandeling mooi is of niet - ik zou niet eens durven zeggen of ik er een mening over heb. Ik weet ook even niet of het me wat uitmaakt dat we op de Veluwe gaan lopen of ergens anders. Wat ik werkelijk zit te doen met mijn gemompel, is mezelf moed inpraten. Want ik had de afspraak om komende zaterdag met elkaar te gaan wandelen nog niet gemaakt, weken geleden al, of de paniek sloeg toe.
Ondefinieerbare onbegrijpelijke paniek.

De paniek zegt bijvoorbeeld: "Ja, maar je moet de dag ervoor al naar je coach."

Natuurlijk antwoord ik dan dapper: "Ja, en?"

En de paniek zegt: "Ja, maar dan ben je de hele zaterdag weg en dan hou je geen tijd over."

"Hou toch op", protesteer ik. "Ik ben vrijdag niet de hele tijd weg. Ik ben zondag thuis. Ik ben maandag bijna de hele dag thuis. Dus hoezo geen tijd over?"

De paniek zegt ook: "Ja, maar er gaat iemand mee die je niet kent. Dat vind je toch eng."

"Nou, ja, eng", aarzel ik. Vroeger vond ik dat best eng, ja. Want wat als die iemand die ik niet ken mij niet aardig vindt. Of dat ik niets weet te zeggen. Niet kan verzinnen waarover ik kan praten. "Ik vind dat wel spannend", geef ik toe. "Maar eng – nee, niet."

Stomme paniek. Hou toch je mond. Ik ga de treintijden maar eens checken.

Fobie

2010-11-09T12:00:00.002+01:00

Een tijdlang deden we aan internetbellen. Op de website zag het er aantrekkelijk uit: spotgoedkoop en een makkie om het te installeren. Dat laatste was niet helemaal waar. Het eerste apparaat dat we ervoor toegestuurd kregen werkte niet. Het tweede werkte wel, maar toen ontdekten we dat het telefoonstation moet staan waar het internetmodem staat. Het internetmodem staat boven. We raakten er maar niet aan gewend om elke dag de telefoon van zijn stationnetje mee naar beneden te nemen. Waardoor we 'm nooit hoorden. Of we vergaten het ding 's avonds weer terug te plaatsen met als gevolg een snel leegrakende accu. Kortom: een jaar of twee zijn we nauwelijks op onze vaste lijn bereikbaar geweest.

Dat het spotgoedkoop was, was wel waar. Dat kwam niet alleen door de superlage abonnementskosten. Ook belden we zelf minder en minder. Want juist op tijden dat we de neiging kregen om mensen te bellen, 's avonds en in het weekend, heeft het modem nogal de neiging de verbinding met internet te verbreken. Vaak maar heel kort – als je zit te computeren heb je er nauwelijks erg in. Maar als je zit te bellen is het zó irritant. En ja, natuurlijk kun je dan mobiel bellen, alleen heb je ook dan verbindingen waar je niet altijd blij van word. Ik háát het om mijn eigen stem te horen echoën, bijvoorbeeld.

Ik was al geen belheld en met deze ongemakken begon mijn telefoonaarzeling bijna fobische vormen aan te nemen.

Maar nu heeft een meneer ons dure vaste KPN-abonnement weer in oude glorie hersteld. Al diverse telefoontjes heb ik zonder noemenswaardige hartkloppingen gepleegd – voor dingetjes waarvoor ik twee jaar lang liever maar mailtjes stuurde.

Het is echt waar: ik heb zelfs mijn moeder gebeld.

Bevlieging

2010-11-08T14:55:00.000+01:00

Het idee is dat de taxichauffeur mijn collega zo snel mogelijk thuisbrengt. Niet lullen maar poetsen. Ik zet mijn collega op de achterbank en ga zelf voorin zitten – als de chauffeur gaat praten, dan met mij. En jawel: "Wat is er aan de hand?" informeert hij.

"Iets ernstigs met een familielid", zeg ik. En: "Misschien kun je de straat niet inrijden. Er is een ambulance en een traumahelikopter."

Op de achterbank barst mijn collega opnieuw in wanhopige tranen uit. "O, mijn neefje, niet mijn neefje", huilt ze. "Ik ben mijn eigen kleine jongen al verloren, niet ook mijn neefje."

Hartverscheurend.

"Ojee", zegt de taxichauffeur. "Ja, ik heb zelf ook vier kinderen. Vier jongens. Tussen 10 en 19 jaar. Dus..." Dus?

Nog nauwelijks de straat uit en weer op de terugweg, vraagt de man nog eens: "Wat was er nou aan de hand?" Kort geef ik antwoord terwijl ik ondertussen een andere collega probeer te bellen.

"Hebt u zelf ook kinderen?" vraagt hij dan. Verward kijk ik op. Ik?

"Euh… nee", zeg ik en friemel door met m'n telefoon.

"Nooit gewild?" vraagt hij door.

"Huh? Nee, euh, ja, wel gewild", antwoord ik afwezig.

"Niet kunnen krijgen?" Djiezus, mán.

"Nee, niet kunnen krijgen", reageer ik snibbig. Waarom lukt het me niet om gewoon een nummer in te toetsen en te bellen?

"Nouja", hoor ik naast me, "kinderen zijn ook een last, hoor. En je kunt altijd nog adopteren, maarja, da's toch anders hè."

Onwillekeurig denk ik aan de groepstherapie bij de Rockchick & Co.

Vanochtend moest ik van de Rockchick & Co nog een keer in de groep uitleggen waarom dergelijke gesprekken mij niet beter maken. Integendeel zelfs. Misschien moest ik bewijzen dat het geen bevlieging van me is. Volgende week mag ik er wel zonder de groep over doorpraten.

Opgeraapt

2010-11-07T13:34:00.000+01:00

Vooral vrijdagavond was ik bang voor de slaap. Ik vreesde nachtmerries vol cavia's die ik vergat te verzorgen. Nachtmerries waaruit ik schreeuwend zou ontwaken. Het was een opluchting dat het niet gebeurde. Maar ondanks de goede nachtrust had het gevoel alsof ik in een boze droom terechtgekomen was me niet verlaten. Hoe ver kun je van jezelf verwijderd raken? Ik weet het niet en ik vroeg het mezelf niet – ik constateerde slechts dat ik het niet had, contact met mij en met de wereld om me heen. Wat ik deed, deed ik zoals ik veronderstel dat ik het normaal gesproken zou doen. Eten, drinken, Hond uitlaten, een middagje naar Den Haag.

Ondertussen. Was ik bang. Dat ik mezelf niet meer bij elkaar zou kunnen rapen. Nooit meer.

Wat hielp was wildvreemde mensen aanspreken over hun mooie honden.

Wat ook hielp was een tweede diepe, lange, droomloze slaap.

Ook hielp het om vanochtend een rondje te hardlopen.

Wie weet hielp ook de regen en de kou tijdens het rennen een handje.

En wat in elk geval helpt is dat ik toch altijd weer elastischer ben dan ik zelf ~~denk~~ weet.

Gisteren

2010-11-06T17:26:00.000+01:00

Je kent ze wel, die televisiebeelden uit oorlogsgebieden van wanhopig schreeuwende vrouwen, die door anderen stevig vastgehouden moeten worden om te voorkomen dat ze helemaal buiten zichzelf raken, dat ze zich over het dode lichaam van hun kind of man of familielid werpen, zich de haren uit het hoofd rukken of het hart uit hun lijf. Zulke hevige emoties leken me altijd zo ver weg, zo onwerkelijk, zo anders. Ik wist het niet.

Tot gisteren.

Er was nog iets wat ik niet wist. Wat er met je gebeurt als je zo'n wanhopig schreeuwende vrouw vasthoudt. Hoe haar verdriet en haar radeloosheid ook in jou terechtkomen. En niet weggaan. Al ken je het kleine mannetje alleen maar van de vage foto die ze je met trillende hand op het gebarsten scherm van haar iPhone laat zien.

Even was er hoop, gisteren. Het ventje was gereanimeerd. Als hij daarna de eerste 24 uur zou doorkomen, dan –

Ik telde de uren.

Vanochtend belde mijn collega.

Ik heb mezelf zelden zo horen vloeken.

Vandaag

2010-11-05T15:20:00.001+01:00

Je zit een mailtje te schrijven als je uit de rookruimte een gil hoort komen die door merg en been gaat en het volgende moment zit je op de grond met je collega in je armen die volkomen overstuur is, die huilt en schreeuwt en trilt. Je hoort haar iets zeggen over haar vader en je hoort haar iets zeggen over haar kleine neefje en over dood en je begrijpt dat ze naar huis moet maar dat je haar niet alleen kunt laten gaan, in deze staat van totale ontreddering. Je ziet collega's in een kring om jullie heen staan en je hoort dat één van hen zegt: "Je moet een taxi bellen" en je hoort jezelf terug zeggen: "Nee, jíj moet een taxi bellen." Het enige dat je belangrijk vindt is je collega, je collega die je nu niet alleen kunt laten, je collega die zich aan je vastklampt, je collega die geen grond meer onder haar voeten voelt, die je steeds maant om te blijven ademen, die je onophoudelijk over haar rug aait. Je ziet jezelf op de stoep voor kantoor staan en je vindt het niet erg dat de rook van haar sigaret in jouw neus prikt en je bent bang dat ze niet lang meer op haar benen kan staan en met een schietgebedje probeer je af te dwingen dat de taxi snel komt. Vlakbij haar huis zie je een ambulance met gillende sirenes de weg opdraaien, begeleid door motoragenten en bij haar voordeur zie je haar de taxi uitstappen en in de armen van een familielid vallen. Als je terug bent op werk adem je eindelijk ook zelf weer door en als je een slok koffie probeert te nemen merk je pas hoe erg je zelf trilt en voel je je uitgeput en is er nog maar één ding dat je wilt en wat je doet en dat is op je fiets stappen en weggaan.

Goed

2010-11-04T19:47:00.000+01:00

"Nou, dat klinkt erg leuk en bovendien klinkt het alsof het jou erg goed heeft gedaan!" reageert mijn collega als ik haar enthousiast vertel over Londen.

Achteraf kan ik gerust toegeven dat ik vooraf bezorgd was over de reis. Het was al aardig tumultueus in mijn hoofd, zou ik daar een drukke stad bij kunnen hebben? Wonder boven wonder: geen centje pijn, hoewel ik elke dag meer indrukken opdeed dan normaal gesproken in één week. Alleen mijn voeten vonden het nodig om af en toe hevig te protesteren als ik ze aanspoorde om me naar een volgende ontdekking te leiden – terwijl ze toch vaak genoeg de gelegenheid kregen om te luieren in bus of metro, of als ik een zoveelste latte of thee-met-melk nuttigde in een café.

Anyway. Het waren vijf relaxte dagen. Inderdaad, dit reisje heeft me erg goed gedaan.

Wat ik helaas niet kan zeggen over één dag op werk. Aan het eind van de dag staat het huilen me alweer nader dan het lachen. En waarom?

Wie het snapt, mag het me uitleggen.

Borderline sucks.

Dat is wat ik ervan snap. En morgen is er weer een nieuwe dag.

Conclusie

2010-11-03T08:41:00.000+01:00

Voordat we hiernaartoe gingen, vroeg ik aan wie ik maar sprak of ze weleens in Londen waren geweest. Veel mensen reageerden ontkennend. Anderen waren ooit wel in Londen geweest, maar lang geleden en daarvan konden ze zich weinig herinneren. Overigens gold dat laatste ook voor mijzelf. Wonderlijk.

Iedereen had wel een mening: dúúr zou het hier zijn. Nou goed, goedkoop is het niet. Maar ook niet duurder dan in Nederland – behalve waarschijnlijk in de buurt van de toeristische highlights. En ga geen wijn drinken, want een glas kost al gauw 7 pond.

Maar als je houdt van de sfeer van het huidige voormalige Oost-Berlijn, als je geïnteresseerd bent in hedendaagse kunst, als je eten uit alle windstreken lekker vindt, als je blij wordt van mooie oude gebouwen in combinatie met moderne architectuur, als je houdt van muziek, maar ook als je gewoon graag ergens koffie of thee wilt drinken terwijl je ondertussen gesprekken afluistert tussen mensen in dat zo leuke Brits Engels, dan kan ik Londen echt aanraden. Meer specifiek: onze eigen wijk Hoxton, Bricklane en de buurt daaromheen en de wijken Shoreditch en Eastend. En er is vast nog meer waarvan ik nog geen weet heb. Maar het zit erop. We’re going home. Back to reality.

Prittstift

2010-11-02T10:00:00.002+01:00

Harrods mochten we zeker niet overslaan, werd ons verteld. Volgens de één moesten we naar de wc gaan in Harrods, dat zou een belevenis zijn, we zouden er helemaal gepamperd worden. We gingen naar de wc maar niets opvallends vond plaats. Misschien hadden we voor de luxury toilets moeten kiezen.

Volgens de ander moesten we koffie drinken bij Harrods, daar zouden we een likeurtje bij krijgen. Ik geef niets om likeurtjes en we hadden al genoeg koffie op. Maar de verschillende afdelingen met levensmiddelen waren wel mooi om te zien, dat moet gezegd worden. Al weet ik niet zeker of je daar ook de koffie-met-likeur kunt beleven, wie weet is dat wel weer heel ergens anders in het immense warenhuis.

Mijn tante J. beweerde ooit dat je voor ondergoed naar Harrods moet. Ik vond het tamelijk schokkend, toen, dat mijn tante J. over zoiets intiems als ondergoed sprak. Het leek me voor iedereen beter als ze, zoals gebruikelijk, het gesprek zou beperken tot literatuur en cultuur.

Wij gingen helemaal naar boven met de Egyptian escalator. En met de gewone roltrap weer naar beneden. We bekeken de kerstafdeling, die lang niet zo hysterisch was als ik had verwacht. We liepen Lady Di en Dodi Al Fayed tegen het lijf. In standbeeldversie dan. Er lag bij het beeld een groot boek waarin we iets ter nagedachtenis hadden kunnen schrijven. Dat we dat niet deden was niet omdat we ervoor in de rij moesten staan (ik had wel graag even gegluurd naar wat mensen erin schreven). Wij zochten de afdeling met schrijfwaren, want ik had lijm nodig om bonnetjes en zo te plakken in mijn opschrijfboekje.

Lijm verkopen ze niet in Harrods. Wel vulpennen van zo'n ₤ 47.000,-.

Oester

2010-11-01T09:29:00.000+01:00

Op verschillende plekken in de stad staan ze aantrekkelijk blauwzilver te glanzen: de fietsen die je kunt huren en bij elk willekeurig docking station kunt terugzetten. Hoewel het min of meer begint te wennen dat auto’s en bussen links rijden, ben ik nog steeds geneigd om fietsers na te roepen die verkeerd om langskomen: “Kijk uit! Je gaat tegen het verkeer in!” Dus ik moet zelf maar niet op een fiets gaan zitten. De underground is een veilig alternatief. Dat wil zeggen: als je snapt welk ticket je wil en het dan ook nog eens uit de automaat weet te krijgen. Beide reisgidsjes promoten de Oystercard, een soort OV-chipkaart. Leuk – maar is dat niet een beetje te serieus, zo’n kaart voor een minivakantie? Eén van de gidsjes beweert dat er een carnet van 10 tickets bestaat, maar op het metrostation blijkt daar niets van. Wel ontdekken we de Day Travelcard, een dag onbeperkt reizen voor iets meer dan 5 pond. Ik vertel de automaat dat ik er twee wil, wat lang niet zo smooth gaat als ik wil dat het gaat. Tevergeefs probeer ik ‘m een briefje van 20 pond te voeren. Achter me hoor ik mensen ongeduldig schuifelen en driftig ram ik op cancel. Via de meneer achter het loket gaat het wel goed. Niet goed gaat het aan het eind van de middag als we, moe gelopen en scheel gekeken, met de tube terug naar het hotel willen. Sorry, this station is closed, take a bus. Take a bus? Welke? Volgens het reisgidsje bestaan er nog maar twee dubbeldekkerlijnen. Hoe komen we terug?

Bij deze: er zijn heel veel buslijnen met gezellige rode dubbeldekkers. Het handigste is wel als je er een Oystercard voor hebt. Toch maar gauw kopen, dat ding.

Wintertijd

2010-10-31T09:00:00.000+01:00

Ook zoiets van die Engelsen: een uur tijdverschil hebben ze hier met Nederland. Wat leuk was voor onze vlucht hiernaartoe: we vertrokken van Schiphol om 10.10 uur en kwamen om 10.15 uur op Gatwick aan. Maar laat het nou net dit weekend wintertijd worden. Ook hier. Geen punt, leek me.

Tot ik wakker word om 6:39 uur, volgens telefoon en iPod. Is het dan wel zo laat? Of is het 5:39 uur? En in Nederland is het dan nu 7:39, bedenk ik, maar dan een uur eerder. Of is de tijd op die apparaten van mij vanzelf aangepast? Is de tijd op de klok in onze hotelkamer vanzelf aangepast?

Als K. constateert dat het hier eerder licht is dan thuis is de verwarring compleet. Hoezo eerder? Als het hier nu zo laat is, en zonder wintertijd zo laat, dan is het in Nederland dan toch zo laat, ouwe tijd dus hè, dus dan wordt het toch ook licht? redeneer ik. We komen er niet uit.

Totdat, precies zoals afgesproken, om 7 uur (iPod-tijd, telefoontijd en klok-in-kamertijd) het ontbijt voor de deur staat. Nu weten we het.

Omdenken

2010-10-30T19:40:00.000+02:00

Dat ze in Engeland niet met euro’s betalen en links rijden in plaats van rechts, dat verhoogt om te beginnen natuurlijk het vakantiegevoel enorm. Hoe exotisch!

Daarnaast besloot ik dat die Engelse eigenzinnigheid goed nieuws is voor mijn hoofd. Mijn hoofd had dringend een reset nodig na de afgelopen week. De serotonine, dopamine, neurotransmitters en alle andere zaken die de hersenen een beetje behoorlijk aan het draaien houden, werkten tegen elkaar in, alle verbanden leken weg te zijn en ik kreeg de boel maar niet op orde daarboven. En zoals de hik weggaat als je flink schrikt, zo kon het niet anders of mijn koppie zou herstellen door het verkeerd om moeten denken.

En inderdaad: al na de eerste uren in Londen voel ik me beter dan in weken.

Toch moet ik even klagen. Ik vergis me telkens bij het omrekenen. Op één of andere manier heb ik mezelf wijsgemaakt dat iets van 'n pond goedkoper is dan van een euro. Jammer genoeg is dat niet waar. Van het verkeerd om rijdende verkeer had ik allerlei moeilijkheden verwacht. Viel reuze mee. Op één dingetje na. Want van het verkeerd om opletten, heb ik nu dus wel pijn in mijn nek.

Paklijst

2010-10-29T15:16:00.000+02:00

Ik ga op vakantie naar Londen en ik neem mee:

Reisgidsen & plattegrond
Fototoestel
Mijn ~~goede~~ beste been om mee uit bed te stappen
~~Moodswings~~ Mijn full swingmodus
Laptop, iPod en mobieltje
Opladers!!!
Mijn ~~goede~~ zonnigste humeur
Hardloopschoenen en 2 x hardloopoutfit
3 broeken, div. shirts en truitjes
Boek
De herinnering aan mijn favoriete pop Jane, die mijn ouders hadden meegenomen uit Londen, en die door Grote Broer werd gemolesteerd en onbereikbaar ver weg gedumpt in de dakgoot (samen met de poppenhuisfamilie die eigenlijk te groot was voor mijn poppenhuis maar waaraan ik toch zeer verknocht was)
Paspoort, tickets, boarding pass en reservering hotel
Sokken, ondergoed
Woordenboek (niet nodig natuurlijk, just in case)
Stroopwafels
Medicijnen!!!!!!!!
Toilettas etc.
~~Gepieker over de groepstherapie van de Rockchick & Co~~
Paraplu (en zonnebril?)
De herinnering aan de ruzie op het station van Hoek van Holland met Grote Broer en mijn vader na mijn eerste bezoek aan Londen wegens het 25-jarig huwelijk van mijn ouders (1989?), waarna ik het contact met Grote Broer verbrak
Schoenen
Opschrijfboekje en etui

(T)huis

2010-10-28T12:00:00.002+02:00

Waarschijnlijk was het haar dochter, met wie we drieënhalf jaar geleden het huis bezichtigden dat nu van buurman T. is. De dochter droeg toen een smoezelige witte broek die iets te strak was en waarvan de gulp niet helemaal dicht kon. Het lag niet daaraan dat we het huis hiernaast niet kochten. Dit huis was beter.

De makelaar die nu bij ons voor de deur staat, is een kopie van haar dochter, maar dan ouder. Geen te strakke broek met open rits, maar een spijkerbroek met wijd uitlopende pijpen die ze begin jaren 70 moet hebben gekocht. Ze heeft ook dezelfde knorrige manier van doen als haar dochter en net zo'n door veel roken en whisky hese, zwaar geworden stem. Het is het type mens dat zuinig is met lachen. Niet omdat ze een enorme chagrijn is. Integendeel. Ze is best sympathiek. En hard. Zakelijk.

Samen met haar stommelen we door ons huis en bekijken het door haar ogen.

"Een goed huis", gromt ze. Ja, nu wij zo rondkijken, vinden wij dat ook.

"Fijn dat jullie precies tussen die twee flatjes doorkijken", raspt haar stem. Ja, dat is beslist een pluspunt.

"Veel aan laten doen?" informeert ze. We sommen op en verbazen onszelf over de hoeveelheid grote en kleine klussen.

"Delft dus", bromt ze. Ja, nou, tja, euh – we weten het niet meer zeker. Wel dat we in Delft willen wonen. Maar niet of we uit dit huis weg willen.

Krom

2010-10-27T18:12:00.000+02:00

Onderweg naar werk (laat ik het maar weer proberen, dacht ik, thuisblijven maakt dat malende hoofd van mij niet rustiger) passeer ik een jongen. Een stoere jongen. Leuke kop. Goed gekleed. Sympathieke uitstraling. En gehandicapt. Zijn benen zijn krom, hij kan ze niet strekken. Zijn voeten staan naar buiten. Moeizaam steekt hij voor mij langs de weg over.

Hoe vaak zou hij gewenst hebben, peins ik, dat zijn benen recht zijn? Hoe vaak zou hij de doktoren gevraagd hebben om een hersteloperatie? Hoe vaak zou hij urenlang op internet gezocht hebben naar de ultieme behandeling? Hoe vaak heeft hij zijn lichaam vervloekt? Hoe vaak voelt hij zich te moe en te kwetsbaar om te werken, sociale contacten te onderhouden, boodschappen te doen?

Zijn moeilijke benen. Mijn moeilijke hoofd.

Bijkomen

2010-10-26T09:42:00.000+02:00

Een doel was om ruimte in te durven nemen. Om zichtbaar te zijn. Mezelf te laten zien.
Een doel was ook om te praten over wat zich in mijn leven heeft afgespeeld. Over de pijn.

Volgens de Rockchick & Co ~~moet~~ kan ik het tweede doel gebruiken om mijn eerste doel te bereiken. Dat klonk oorspronkelijk tamelijk plausibel. Maar bij nader inzien: niet als dat betekent dat acht mensen er iets van gaan vinden. En als ze dan gaan zeggen hoe zeer ze dat herkennen. Het gaat me niet om wat men ervan vindt. Het gaat me niet om wat men herkent.

Het gaat erom dat ik nog steeds struikel over die ouwe zooi. Dat die ouwe zooi nog steeds teveel zeurt. En zeer doet. De groepsgenoten hebben geen aanwijzingen om daarmee om te gaan. Dat is wel wat ik van een therapie verwacht. Dat ik dat leer.

Voor mij is het duidelijk. Nu nog voor de Rockchick & Co.

Maar eerst een dag rust. Stoppen met telkens huilen. Tegen de zachte warmte van Hond aankruipen. Bijkomen. Ontchaosen. En koffie met een dikke kraag warme opgeklopte melk.

Groep

2010-10-25T15:08:00.000+02:00

Sinds ik bij de groepstherapie van de Rockchick & Co zit, ben ik me steeds labieler gaan voelen. Intussen staat elke maandag in het teken van ontwrichting; het herstel daarvan duurt steeds langer. Hoewel er momenten waren dat deze therapievorm goed leek te werken, waren er meer momenten van twijfel.

Ik sprak mijn twijfels uit, vanochtend. Ik vertelde hoe beangstigend het is om te merken dat ik mezelf niet meer op de rails krijg. Dat ik in een diep, zwart gat dreig te vallen. Een gat waarin ik al eens heb gezeten en waarin ik nooit meer terug wil.

Precies alles waardoor ik twijfel gebeurde. Vragen en opmerkingen die me niet verder helpen. Verschuiving van de focus naar een ander terwijl ik nog niet klaar ben. Iemand met een geschiedenis die een kopie lijkt van de mijne waardoor oude herinneringen en emoties bovenkomen die ik er niet bij kan hebben. Die ik niet kan hanteren.

Ik ben nog in de war en ik huil nog steeds als het tijd is. Niemand die iets vraagt. Niemand die iets zegt.

Ik heb gegokt.

Ik weet niet of wat ik heb verloren of gewonnen.

Meisje

2010-10-24T14:39:00.000+02:00

"O, wat lief!" roept het meisje al uit de verte. Haar roze jas is te groot. Haar beentjes eronder lijken in het modderige spijkerbroekje veel te dun. Uitbundig met haar armen wapperend komt ze op Hond af rennen.

"Hij is lief hè?" zegt ze als ze voor me staat.

"Ze is heel lief", antwoord ik. Alleen vindt Hond kinderen veel minder leuk dan andersom het geval is. Het meisje steekt een handje naar Hond uit. Ik zie aan de reactie van Hond dat dit niet in goede aarde gaat vallen.

"Wacht even", zeg ik snel, zowel tegen het kind als tegen Hond. "Wil je aaien?" Ik hurk neer en maan Hond om te zitten.

"Ik heb ook een hond", verkondigt het kind. "Met twee wielen en een riem en de riem kan er niet af. Hij is heel hard." Terwijl Hond achterdochtig toekijkt, raakt ze met één vinger zachtjes haar rug aan.

"Ik heb ook een poes", vertelt het meisje verder. "Die is heel stil maar wel heel zacht en die heeft ook een riem en die kan er wel af." Hond snuffelt ondertussen aandachtig aan haar jas.

"Hondjes kunnen ook op twee pootjes staan", zegt ze dan.

"Oja?" vraag ik.

Het meisje doet het voor. Ik kom overeind om door te lopen.

"Dag", zwaai ik. Hond gaapt.

Het meisje zwaait niet terug.

Eng

2010-10-23T15:30:00.000+02:00

K. droomde dat haar collega doordraaide. Hij had zichzelf niet meer in de hand. Schreeuwde, was agressief, greep mensen ruw vast, schudde ze hard door elkaar, gooide ze omver.

Soms zit ik er dicht tegenaan, tegen doordraaien. Eén zetje lijkt nog maar nodig te zijn. In gedachten en in gevoel is het dan allang zover – in mijn hoofd zie ik mezelf al kapot gaan.

Nog altijd weet ik niet of het zelfdiscipline is waardoor ik nog heel ben.

Ik weet alleen maar hoe beangstigend het is, om bang te zijn voor jezelf.

Keuzestress

2010-10-22T09:02:00.000+02:00

Het kan niet anders of het is deze week De Week Van Het Compliment (en tegelijk wordt de stelling van N. bewezen: als je er goed op let, dan zie je overal complimenten).

"Hoi MarsMania", begint een e-mail in mijn inbox op werk. "We hebben gemerkt dat je iedereen op de voet volgt. Je interesse in alles wat er binnen de organisatie gebeurt is fantastisch."

Het is natuurlijk niet de hoogste baas die zijn tevredenheid uitspreekt over mijn belangstelling in wat er speelt op werk. Het is gewoon maar een automatisch bericht van Yammer, Twitter-op-kantoor. Voor mensen als ik, die moeilijk kunnen kiezen en liever niemand teleurstellen en die eigenlijk stiekem ook door iedereen aardig gevonden willen worden al zullen ze dat nooit hardop zeggen, voor dat soort mensen dus heeft Yammer een heel fijne optie die Follow Everyone heet. Maar het is uit met de pret: "Op vrijdag 29 oktober ga je stoppen met het volgen van iedereen in je netwerk." Deze zin zou zó uit een horoscoop kunnen komen en in dat geval zou ik erom lachen. Nu is het bittere ernst. "Voor die tijd kun je een keuze maken voor wie je wilt blijven volgen."

Ik vraag het me af, of ik dat binnen een week kan. Of ik óóit kan kiezen. Tot ik denk aan de vergadering van gisteren. Daar maakte één van mijn volgers mij zo verlegen dat ik bijna onder tafel wegkroop.

"Ik doe niks met Yammer", zegt ze, "ik kijk alleen een paar keer per dag of MarsMania iets heeft geyammerd, verder lees ik niets."

Terwijl ik een knalrode blos voel oprukken kijk ik haar onderzoekend aan.

"Serieus, hoor" knikt ze ernstig en alsof het niets bijzonders is wat ze me heeft verteld, gaat ze over op het bespreken van de notulen.

Eén iemand heb ik al gekozen om te volgen.

Hardlopen

2010-10-21T11:00:00.002+02:00

“Hoe doe je dat dan, gaan hardlopen als je hartstikke depressief bent”, vraagt S. “Het lijkt me dan maar moeilijk om jezelf ertoe te zetten.”

Ik heb net verteld hoe ik begon met hardlopen toen ik voor dagbehandeling in het gekkenhuis zat. Nouja, niet zat dus, maar er wel veel te vaak moest zijn.

“Tja”, twijfel ik. “Ik deed het gewoon. Ik moest van die mensen daar.”

Eerlijk gezegd kan ik het me niet herinneren. Op een dag werd ik lid van een club. Maar ik zal toch eerst wel zelf wat gerend hebben voordat ik dat deed? In elk geval was het mijn tweede hardlooppoging-wegens-depressiviteit, bedenk ik later. Maar hoe ik dat deed, hoe ik me ertoe zette - als ik erover ga nadenken snap ik het ook niet. Niet hoe ik het toen deed met mijn hangende koppie en sloffende voeten. En ook niet hoe ik het nu doe als ik moe, somber en retelabiel van werk thuiskom. Ik doe. Ik ga. Met K., dat scheelt. Maar toch.

En zelfs als ik onderweg woedend met mijn drinkfles smijt. Of met de stopwatch. Zelfs als ik al rennend huil. En zou willen gillen. En als het voelt alsof ik door dikke, trage stroop ploeter. Zelfs dan voel ik me na afloop altijd voldaan, blij, verfrist en sterk.

Maar meestal voel ik me al veel eerder blij en sterk. Dat is goed te zien op een foto die in de hardloopwinkel hangt. “Hé”, zegt de verkoopster tegen mij als ik kom voor een nieuw shirt. “Ik stond net naar je foto te kijken. Ik vroeg me net af of je nog loopt.” Ik heb hooguit vijf keer met haar getraind.

Als ik hardloop ~~voel ik dat ik besta.~~ besta ik.

Tussenregels

2010-10-20T14:15:00.002+02:00

"Raak je er niet van in de war?" vraagt mijn schoonvader bezorgd over de talentenscan. Ook hem heb ik gevraagd het voor me in te vullen.

"Mwah", doe ik.

"Ach", zeg ik.

"Neuh", beweer ik. "Niemand heeft tot nu toe iets geschreven dat ik totaal niet herkende. Enne, nouja, ik kan er ook gewoon wel wat mee."

Het is waar wat ik zeg.

Het is niet waar wat ik zeg.

Alle positieve dingen: prima, leuk. Maar dan die laatste vraag. Wat is volgens jou mijn belemmering? Wat kan ik eraan doen? Ik probeer mezelf ervan te overtuigen dat wat ik hier lees geen kritiek is. Het is slechts wat mensen vaststellen. Wat zij zien. Zonder oordeel. Wat hun tip aan mij is, misschien. Maar tussen de regels door lees ik andere dingen. Zie je wel, ze vinden me toch stom. Zie je wel, ze vinden me toch niet aardig.

Ja. Ik raak er flink van in de war.

Maar dan. Open ik mijn mail.

Treffend

'Ze schrijft er dagelijks een. Tussen de bedrijven door. Dat kan niet anders, want haar bedrijvigheid is leesbaar. Elke dag een log. Over ontmoetingen met bekenden en onbekenden, over haar best doen de wereld bij te benen, over zichtbaar willen zijn en eigenlijk niet durven. Haar logs lezen als een trein. Het zijn dan ook regelrechte columns. Ik vraag me af hoe ze het voor elkaar krijgt, elke dag zo’n treffend stukje. Alsof ze het uit haar mouw schudt. Ik zou dat niet kunnen. Het kan niet anders of ze moet een natuurtalent zijn.

Ik benijd haar.'

Zonder tussenregels.

Verhalen

2010-10-19T12:22:00.006+02:00

Foto: met dank aan internet

"Kijk", wijst schoonmoeder naar buiten. "Hebben jullie gezien dat de bol er niet meer staat?" Ik kijk en zie niets, wat goed is, want de boom die er altijd stond is gerooid.

"Ze knepen hun neus dicht toen ze binnen kwamen voor koffie", zegt schoonmoeder. D'r zit een hol onder de wortels! hadden ze gezegd. Stinken dat 't deed! Een rattenhol, hadden ze geplaagd. Maar ze dachten eigenlijk een vossenhol.

"Bij ons komen ze al in de stad, vossen", reageert iemand.

"Ik keek laatst 's nachts zo in van die lichte oogjes", zegt een ander.

"Ik kwam er gewoon één tegen op het fietspad", zegt de volgende. "Lag 'ie zomaar opgekruld te slapen."

Wegens gebrek aan een vossenverhaal wordt een muizenverhaal toegevoegd.

"Weet je zeker dat het geen rat was?" vraagt men omdat muizen zo in het niet vallen bij vossen. Het was geen rat maar hij had 'm wel zelf gevangen, met een handdoek.

"O, ja, dat is slim, een handdoek", wordt instemmend gemompeld.

Ik twijfel of ik ook een duit in het zakje zal doen. Maar dan gaan we eten.

Drie

2010-10-18T15:02:00.000+02:00

Zes paar bruine schoenen en laarzen, telde ik tijdens de groepstherapiesessie. Drie paar zwarte, waaronder die van mezelf. Drie mensen reageerden telkens op wat een groepslid zei. Drie mensen zeiden niets, waaronder ik. Drie mensen huilden. Waaronder ik. Drie mensen worstelden met hetzelfde, waaronder ik. Van degenen die reageerden droeg er één bruine laarzen en de ander bruine schoenen. Van degenen die niets zeiden, droeg er eentje bruine laarsjes. Van de drie die huilden, droegen er twee bruine laarzen en hetzelfde geldt voor de drie worstelende mensen. Dat waren dezelfde drie. Vandaar.

Na afloop trilde ik en had ik hoofdpijn. In het toilet gooide ik de natgehuilde, volgesnoten en in elkaar gepropte tissues weg. In mijn gezicht gooide ik koud water. De andere twee die gehuild hadden deden hetzelfde. We glimlachten naar elkaar.

Boek

2010-10-17T19:30:00.000+02:00

Het is het mooiste boek dat ik ooit heb gelezen. Toen ik vrijdagavond de laatste pagina las, huilde ik. Ik huilde trouwens al tien pagina's, toen. Tussendoor moest ik enkele keren diep zuchten en pfoe zeggen. Pfoe. Pfoe.

Daarna vertelde ik mezelf dat dit vast niet altijd het lot is van onzichtbaren die zichtbaar worden.

Nu ben ik begonnen aan een ander boek. In de hoop dat het me minder raakt.

In de angst dat het me minder raakt.

Stroopwafels

2010-10-16T17:00:00.001+02:00

De cavia wilde maar niet uit mijn hoofd weggaan of ophouden mijn borstkas in elkaar te drukken en me de adem te benemen. Op werk probeerde ik te doen wat moest terwijl mijn voorhoofd pijn deed van de diepe frons en mijn ogen scheel keken – althans, zo voelde dat. Mijn spiegelbeeld is weg in situaties als deze. Ik kijk alleen maar naar binnen. Het werd hoog tijd om iets mierzoets te eten, hoewel ik veel meer de neiging had om met grof geweld mijn ribbenkast open te hakken, hard met mijn kop tegen de muur te rammen, een mes diep in mijn buik te steken. Toen kwam een collega vragen of ik gebak kwam eten ter gelegenheid van haar verjaardag. Stroopwafeltaart gaf ze me. Cavia's lusten geen stroopwafeltaart.

Twee zinnetjes spookten gisteren plotseling door mijn hoofd – "de mens is nu eenmaal een kuddedier" en "iedereen wil toch ergens bij horen" - en opnieuw was het raak. Godverdomme. Kuthoofd. Kutfilms. Stroopwafels.

Wat mij helpt bij herbelevingen:

Zintuigen bewust prikkelen: iets zoets eten, ijsblokje in m'n hand nemen, vogels in de tuin observeren, naar straatgeluiden luisteren
In beweging komen: stofzuigen, koffie of thee zetten, de was ophangen, met Hond gaan lopen naar ergens waar mensen zijn
Contact maken: K. bellen, Hond aaien, op werk collega's opzoeken
Stilte verbreken: tv aanzetten, muziek aanzetten, tegen Hond praten
Mijn hoofd bevrijden: schrijven, een hardlooprondje bedenken, boodschappenlijstje maken, opruimen

Suggesties zijn welkom.

Etentje

2010-10-15T10:33:00.001+02:00

"Toen ik je leerde kennen kon ik helemaal geen contact met je maken", zegt N. terwijl we in het Spaanse restaurant smullen van de calamares fritos, de patatas bravas en de gambas al ajillo. Wat ze zegt verbaast me niets. In het dossier van J. over mij en in dat van de ggz staat over die periode dat het goed met me ging.

Een vrouw die zich meer dan te goed heeft gedaan aan rioja of cerveza wankelt langs ons tafeltje om buiten te gaan roken.

"In die tijd droeg ik bij wijze van spreken een stalen korset dat mijn schouders recht hield en mijn hoofd omhoog", vertel ik. We bestellen een salade met tonijn maar dan zonder tonijn. "En zonder rauwe ui", zegt N. en ik knik instemmend.

"Volgens mij ben ik nu wel zachter", vermoed ik.

"Jawel", bevestigt N. "Maar als ik aan jou en werk denk dan is het toch alsof je op afstand blijft, alsof je jezelf erbuiten plaatst. Alsof je op een brug staat en toekijkt." De olijven in de salade zijn groot en lekker. We vallen aan op de tweede portie patatas bravas.

In gedachten speel ik wat met het beeld van mezelf op een brug. Met het grootste gemak blijk ik het te kunnen toepassen op vrijwel alle situaties in mijn leven.

"We nemen toch nog wel een toetje?" vragen we elkaar. We bestellen allebei crema catalana en mopperen over de luidruchtigheid van andere gasten.

Die brug is mijn schuilplaats, realiseer ik me. Er vanaf komen is niet alleen naar anderen toe gaan. Het is ook anderen dichtbij laten komen. Contact maken. Mezelf laten zien. Zoals ik deed toen ik laatst met S. koffie dronk.

Maar dan wel zonder het gedeelte dat ik me daarna voor mezelf schaam.

Cavia

2010-10-14T19:10:00.000+02:00

Met een harde, lange gil schiet de cavia uit mijn handen. Ik heb haar nog maar nauwelijks met haar lijfje in de emmer water ondergedompeld.

“Je moet warm water pakken”, had mijn moeder gezegd. “En je moet keukenhandschoenen aan, want die shampoo is giftig.”

De cavia rent weg, over het gras, onder de planten. Ik duik erachteraan, grijp haar beet, duw haar weer in de emmer. Mijn hoofd houd ik afgewend omdat ik bang ben dat er water in mijn gezicht spettert, in mijn mond komt. Giftig is een woord dat alarmbellen laat rinkelen. Opnieuw die harde gil. Opnieuw schiet de cavia als een nat stuk zeep uit mijn handen.

Het was een warme dag. Als ik me zo lang mogelijk maakte kon ik net bij de knop van de warme kraan. Toen de emmer vol was had ik hem moeizaam naar buiten getild. Ik had niet kunnen voorkomen dat er water over de rand geklotst was. De keukenhandschoenen waren veel te groot. Het was een vreemde gewaarwording om mijn armen tot aan de ellebogen in het water te steken en er niets van te merken. Alsof ze ophielden waar het water begon.

De cavia moet echt in bad. Haar achterlijf zit vol korsten en kale plekken. De dierenarts heeft de shampoo voorgeschreven. Mijn moeder heeft gezegd dat ik de cavia moet wassen.

Mijn moeder is weggegaan.

Op mijn knieën kruip ik onder de struik waaronder de cavia verdwenen is. Als ik mijn handen naar haar uitstrek zie ik bloed. Bloed op de keukenhandschoenen. Bloed aan de achterpootjes van de cavia. Haar pootjes zijn dik en opgezwollen. Op meerdere plekken is de huid opengesprongen.

De cavia heeft haar brandwonden niet overleefd.

Talenten

2010-10-13T12:22:00.001+02:00

Om tot werkelijke zelfkennis te komen heb je er meer aan je feitelijke gedrag te bekijken vanuit het perspectief van een buitenstaander, aldus Roos Vonk. Onder dit motto kreeg ik van de coach de opdracht om aan een aantal mensen wat vragen te stellen over mezelf. Zoals wat volgens hen mijn talenten zijn, mijn belemmeringen en waarvan ik gelukkig word.

Hoewel ik tegenwoordig in de gaten heb dat ik niet onzichtbaar ben, is het nog weer wat anders om te geloven dat ik een indruk achterlaat. En daarom is het een hele stap om aan onder andere enkele collega's te vragen hun beeld van mij te verwoorden. Sinds ik dat vorige week vroeg houd ik mijn inbox met argusogen in de gaten. Ik sta te trappelen van ongeduld om te weten wat mijn collega's denken. En ik ben er tegelijkertijd doodsbenauwd voor. Stel nou dat ze… - ja, wat eigenlijk? Dat ze heel andere dingen zien dan ik denk dat ik laat zien? En hoe groot is die kans? vraag ik mezelf. Ik heb er geen antwoord op.

Ondertussen krijg ik de eerste formulieren terug. Ik word blij van de talenten die mensen bij me zien. Niet verbaasd, trouwens. Al had ik zelf nooit bedacht om bepaalde eigenschappen als talent te benoemen. Dat ik verbaal sterk ben, goed kan analyseren, humor, flexibiliteit: onmisbare onderdelen van mijn overlevingsmechanismen. Van mijn powergirlrol. Maar goed, misschien zijn het dan toch meer mijn talenten dan alleen iets dat bij een rol hoort. Het is even wennen.

Filmpjes

2010-10-12T11:40:00.002+02:00

Vorige week waren we bij de Rockchick & Co maar met z'n drieën – een opmerkelijke situatie. Juist met een overvolle groep van zeven mensen had ik niet verwacht dat we ooit met minder dan de helft zouden zijn, wat een sessie van maar een uurtje oplevert. En juist nu ik niet met zes anderen om ruimte en aandacht hoefde te strijden, kwam er bij mij niets naar boven om te bespreken. Ik kwam rustig en ik ging rustig weg – totdat ergens halverwege het gebouw van de ggz en huis woorden, flarden van zinnen van de twee aanwezige groepsgenoten een hele stroom herinneringen opgewekt blijken te hebben.

"Het moet echt fijn zijn als je alles goed kunt opschrijven", zegt een groepsgenoot tegen mij. Deze keer zijn we er wel allemaal: zoveel mensen in zo'n kleine ruimte vind ik bijna een beetje intimiderend. Vandaar dat ergens in mijn hoofd iemand alweer besloten heeft om toch maar niet te vertellen wat er vorige week gebeurde.

"Nou, het werkt anders niet altijd", reageer ik. Wat zeg ik nu – dit vraagt om uitleg, realiseer ik me als ik al die ogen op me gericht zie. Dus vertel ik toch hoe ik vorige week mijn plotselinge en heftige reactie op de bijeenkomst probeerde op te schrijven en alleen maar verwarder werd. Hoe er steeds meer filmpjes in hoog tempo en door elkaar in mijn hoofd werden afgespeeld, dat het een paar uur rustiger werd en het weer in volle hevigheid terugkwam terwijl K. en ik hardliepen en ik haar probeerde uit te leggen waaruit mijn verwarring die middag had bestaan. Herbelevingen noemen de Rockchick & Co mijn filmpjes. Praten moet ik daarover om mijn hoofd te laten ophouden een bioscoop met een overrompelend programma te zijn.

Ja. Praten. En delen. Djiezus. Ik weet niet hoe.

Pingpong

2010-10-11T09:28:00.000+02:00

Ik weet niet beter of mijn moeder is nooit afgestudeerd omdat mijn vader haar eindscriptie en alles wat daarbij hoorde heeft kwijt gemaakt. "Expres", beweerde mijn moeder altijd, "omdat hij niet kon hebben dat ik even goed opgeleid zou zijn als hij." Nu vertelt ze dat ze er niet uit kwam hoe ze die scriptie moest aanpakken en daardoor is afgehaakt.

Tijd heelt alle wonden, zullen we maar zeggen.

Na de mislukte studie werkte ze als apothekersassistente, is het vervolg van het verhaal zoals ik dat kende. Totdat ze met mijn vader trouwde – "in die tijd moest je ontslag nemen als je trouwde", zei ze dan. Nu blijkt dat ze een analistenopleiding heeft gedaan en in een medicijnfabriek werkte voordat ze aan de universiteit ging studeren. "Ik wilde snel veel geld verdienen", verklaart ze. "Maar als analist werd ik juist heel slecht betaald. Toen bedacht ik dat ik liever veel en lang vakantie had, dus toen werd ik onderwijzeres."

Goh.

Hoe we van een gesprek over hardlopen en het verzorgen van kippen op de geschiedenis van mijn moeder zijn gekomen is me niet duidelijk, maar niet getreurd: er vallen geen pijnlijke stiltes. Ook mijn vader doet een duit in het verrassingszakje. Hij heeft ("op hoog niveau" volgens zijn zeggen) getafeltennist: "Zo noemde je pingpong toen nog." Zijn ouders hadden voetballen voor hem in gedachten, maar na één ochtend op het veld haakte hij af. "Je moet een kind geen sport opdringen", zegt hij. Om mezelf het zwijgen op te leggen over het lidmaatschap van de hockeyclub dat hij mij door de strot duwde, neem ik nog maar een bonbon. Terwijl ik die oppeuzel beginnen mijn ouders te kibbelen over hun vakantiebestemming voor de zomer van volgend jaar. Goed zo. Dat is oud & vertrouwd. Zo ken ik ze weer.

101010

2010-10-10T14:29:00.000+02:00

Foto: http://www.flickr.com/photos/amerigo/96003601/

Tijd. Ik heb daar een probleem mee. Ik ben het soms zomaar kwijt. Dan blijkt het oktober te zijn, terwijl ik zou zweren dat het gisteren nog mei was. Of dat het morgen voorjaar is. Duurt maar even hoor, deze verwarring. Of nee, de verwarring blijft, in een deel van mijn hoofd.
Een ander deel realiseert zich hoe het echt zit.

Mijn leeftijd, ook lastig. 42 ben ik. Ik schrijf dit op. Ik weet dat het klopt. Ik zie het staan. Ik reken na. Het klopt echt. Maar ik begrijp het niet, het verwart me. Wanneer is het gebeurd dat ik zou oud ben geworden? Onlangs was ik nog 32 en hoewel ik me kan herinneren wat ik tussen toen en nu deed, herinner ik het me niet.

Laatst meende ik te zien dat het sneeuwde en ik vond dat logisch. Het is immers al december, dacht ik.

Vorig jaar was ik rond deze tijd een dag lang in de veronderstelling dat het zo'n leuke datum was. Het verbaasde me nog dat ik die dag geen bruidsparen signaleerde bij het stadhuis.

Het was toch zeker 10-10-10?

Oeps.

Volgende maand denk ik vast op een zeker moment dat het 11-11-11 is. Klopt in mijn hoofd volledig. Aangezien ik zeker weet dat het volgend jaar 2012 is.

Maar verder gaat het vandaag best goed.

Sorry

2010-10-09T20:34:00.000+02:00

Het eerste huis dat we bekijken staat leeg, en dat is zo te zien al enige tijd het geval. "Ik heb hier niet gewoond hoor", verontschuldigt de man zich die ons ontvangt . Zijn moeder heeft er gewoond. Ze had er een sigarenwinkel tot haar 72e. Toen werd ze overvallen en nu is ze dood. De eigenaar van het tweede huis excuseert zich als hij eerst met andere kijkers naar boven gaat voordat hij naar ons komt. Later zegt hij op een sorry-dat-ik-besta-toon dat hij het door omstandigheden moet verkopen. Zijn armen zitten vol tatoeages. In een ander huis praat de vrouw die er woont de pianola goed omdat die breder is dan een piano, en verontschuldigt ze zich voor haar moeder die boven een dutje ligt te doen. Maar ze kan ook dood zijn, denk ik als ik de moeder zie liggen, stil en bleek en zonder iets te merken van de vreemde ogen die naar haar kijken. Dan is er nog de Niet-Nederlandse man - een Griek, besluit K. - die zich ervoor verontschuldigt dat hij het hele huis heeft opgeknapt behalve de zolder en de tuin. Hij heeft heel koude handen. We treffen in een ander huis een vrouw die zegt dat ze koude voeten heeft, en die zich ervoor verontschuldigt dat ze van het makelaarskantoor is. Waar we ook komen: overal verontschuldigt men zich.

"Wat was ook al weer jullie vraagprijs?" vraagt K. Het is puur toeval dat de openhuizenroute samenvalt met een al gepland dagje Delft en we hebben ons niet goed voorbereid. "830.000 euro", zegt de bewoonster. Ik durf niet naar K. te kijken terwijl ik aha-nou-weet-ik-het-weer-achtig hum. Deze mevrouw verontschuldigt zich nergens voor. En terecht. Het was onze beurt. Meer dan acht ton. Nog niet in mijn dromen.

Voorbeeld

2010-10-08T11:40:00.003+02:00

Woensdag is een goed voorbeeld. De goeie zin die ik ’s ochtends vroeg had werd op de fiets vermorzeld door mijn regencape: door dat ding kreeg ik het zó warm dat ik oververhit en, erger nog, dampend van het zweet op werk aan kwam. Zeker een uur heb ik voor de ventilator gezeten om op adem te komen en op te drogen. Mijn stemming kwam niet op peil. Pas in de loop van de middag begon het ergens op te lijken. Ik bereidde me voor op het toelichten van een voorstel in de vergadering van het managementteam en naarmate het moment van mijn optreden naderde, begonnen de zenuwen meer en meer door mijn lijf te gieren. Waardoor het adrenalinepeil flink steeg en daarmee mijn humeur. Wat prettig was, want om op een haar na huilend in bij het managementteam aan te schuiven heeft niet mijn voorkeur. Stuiterend van energie kwam ik thuis – heerlijk om me eens niet doodmoe te voelen. ’s Avonds was een ingekorte en aangevulde versie van Over de streep op televisie. Toen ik deze docu voor het eerst zag huilde ik al tranen met tuiten en al was in deze uitzending flink geknipt: de tranen rolden evengoed over mijn wangen en een uur lang was ik de 14- à 15-jarige MarsMania van vroeger. Eenzaam, onzeker, depressief, onzichtbaar, woedend, klein. Daarna zag ik Toren Seoul: meer dan grappig, en terwijl ik opgewekt mijn bed opzocht, voelde ik me tegelijkertijd nog dat pubermeisje. En dat is precies mijn gebruikelijke state of mind. Eenzaam, onzeker, depressief, onzichtbaar, woedend, klein. En opgewekt. Optimistisch. Sociaal. Soms óf het ene, óf het andere pakket. Vaak allebei tegelijk. Lachen en huilen. Vrolijk en somber. Een klein meisje en een zelfstandige volwassene.

Twee MarsMania’s in één hoofd. In één lijf.

Het is niet altijd even ingewikkeld.

Het schrijnt wel altijd.

Dood

2010-10-07T19:26:00.000+02:00

Raar is dat, dat de dood van iemand die je niet kent je toch zo kan schokken. Het is natuurlijk niet zomaar dood. Het is zelfmoord. En het is niet zomaar iemand. Het is Antonie Kamerling. Die knappe vent met die sympathieke kop en met zijn acteertalent en met zijn huwelijk met een eveneens talentvolle, sympathieke dame en met zijn twee kinderen. Die geslaagde man dus. Die is dood. Die heeft zelfmoord gepleegd. Ik lees dat hij hier en daar heeft laten vallen dat hij aan depressies leed. Ik vraag me af wat de mensen dachten als ze dat lazen. Ach, zo'n jonge man, dat komt wel goed. Ach, zo talentvol, waarom zou hij nou somberen. Ach, een modegril, al die BN'ers zijn toch depri. Ach, een paar maanden aan de Prozac en klaar is kees.

Kort nadat ik het nieuws heb gehoord, neem ik lunchpauze. Het is zacht weer, ik strijk neer op een terrasje. Ik vang flarden van gesprekken op. Ik denk te horen dat het over Antonie gaat. Ik denk te merken dat mensen onthutst zijn. Ik denk te voelen dat ze zich plotseling, en heel even maar, realiseren dat het niet niks is, een depressie. Maar als ik mijn oren spits om goed te luisteren blijk ik me te vergissen. Mensen hebben belangrijkere dingen aan hun hoofd. Iedereen heeft weleens een dip en ach, het past wel bij zo'n acteurstype om er zo theatraal een einde aan te maken. Of?

Zichtbaarheid.

Het onzichtbare lijden moet echt zichtbaar worden.

Pakketje

2010-10-07T14:09:00.001+02:00

Het pakketje kan ik ophalen op nr. 33, lees ik op het briefje dat de postbode in de bus heeft gedaan. Een klein meisje doet open.

"Hoi!" zeg ik. "De postbode heeft bij jullie een pakje gebracht. Klopt dat?" Vanaf de bovenverdieping hoor ik de moeder iets roepen.

"Bedoel je het kleine pakje", vraagt het meisje, "of het grote pakje?"

"Oei, dat weet ik niet", zeg ik, terwijl moeder achter het kind opduikt. "Ik weet niet of het een klein pakje is of groot."

"Deze is voor jullie", zegt de moeder en ze overhandigt me het pakketje. "En hij heeft het aangenomen", zegt ze er op verontwaardigde toon achteraan terwijl ze naar haar zoon wijst, die ook naar de deur was gekomen en zich nu snel weer uit de voeten maakt. "Hij mag de deur niet openmaken. Dat mag hij helemaal niet!"

Ze klinkt zo verwijtend dat ik bijna geneigd ben om me ervoor te verontschuldigen dat mijn pakje bij haar is bezorgd.

"Nou, het is gelukkig allemaal goed gegaan", sus ik.

"Hij mag de deur niet openmaken!" moppert mevrouw 33 toch nog een keer. "En zeker geen pakketjes aannemen!"

In navolging van haar zoontje maak ik me snel uit de voeten.

En dan te bedenken dat ik haar nooit eerder sprak.

Rustig

2010-10-06T11:40:00.002+02:00

Laat ik voorop stellen dat ik hier lekker woon, echt. En K. ook. Wij allebei. En laat ik Hond niet vergeten, die vindt het hier heerlijk, die zou liefst dag en nacht in de tuin rondhangen. Spijt van de verhuizing naar dit dorp heb ik beslist niet. In ons vorige huis en vooral in onze vorige buurt hadden we het iets meer dan drie jaar geleden bovendien wel gezien. Steeds weer die buurman H. die zichzelf erg grappig vond als hij bonzend op de ramen langsliep en nooit zijn flauwe commentaar voor zich kon houden als je hem op straat tegenkwam. Buurvrouw T. die tientallen keren per dag, ik overdrijf niet, ons huis passeerde om een pizzadoos, een lege fles wasmiddel, twee kaaskorsten of een nog best goed boeket bloemen in de afvalcontainer te gooien. De vele opgevoerde scootertjes die zonder ophouden langs jengelden. De voortuin ter grootte van een postzegel die je alleen via het raam, of door over straat om te lopen, kon bereiken en waar je dan toch weinig plezier van had. Vanwege die buurman H. en buurvrouw T. en de scootertjes, bijvoorbeeld. Maar ook omdat het postzegeltje pal op het zuiden lag en je er dus wegbrandde. Het plaatsje bij de keuken zou dan soelaas kunnen bieden. Ware het niet dat de putlucht die daar doorgaans hing nauwelijks te negeren was. En je er bovendien je benen eigenlijk niet kon strekken.

Dus ja, hier is het heerlijk. Groen. Ruim. Rustig.

Heel rustig.

Té rustig.

We missen de reuring die bij een stad hoort.

Funda en ik hebben elkaar weer helemaal gevonden. Zoekopdracht: Delft.

Kaartje

2010-10-05T16:41:00.000+02:00

Natuurlijk wil ik ook wel iets voor de jarige schrijven. K. schuift de kaart over de ontbijttafel naar me toe. "Gefeliciteerd met je 44^e verjaardag", heeft zij geschreven.

"Zo oud was mijn moeder", zeg ik terwijl ik ook een wens op de kaart zet, "toen ze plotseling mijn kamer binnenstormde en gilde dat mijn vader vreemd ging." Een rare dag was dat die ik me bijna minutieus kan herinneren. Ik zat in de brugklas en er waren wat lessen uitgevallen. Vandaar dat ik naar huis was gefietst en op mijn kamer huiswerk zat te maken. Het was stil in huis. De zon scheen naar binnen.

Volslagen onverwacht zwaaide de deur van mijn kamer open.

"Jij vindt het zeker wel prima hè", krijste mijn moeder, "dat we gaan scheiden! En dan ga jij natuurlijk bij je vader wonen hè, ik heb het natuurlijk allemaal gedaan!"

Sprakeloos staarde ik haar aan – ik had geen flauw idee waarover ze het had.

"Jij wist het natuurlijk allang!" tierde mijn moeder. "Dat hij een ander heeft! Dat mens van de fotogroep! En ze is natuurlijker veel aardiger dan ik hè!" Achteraf denk ik dat ze weer een paranoïde psychose had, maar op dat moment was ik zo geschokt dat ik niets dacht en, behalve totale verbijstering, niets voelde.

Even plotseling als mijn moeder mijn kamer was binnen gevallen, vertrok ze weer. Om mijn hart te luchten schreef ik een brief aan mijn penvriendin. Een paar dagen later kreeg ik een brief terug met een klein cadeautje erbij, en een vraag. "Hoe oud is jouw moeder?" wilde ze weten.

44. Zo oud was mijn moeder.

Twijfels

2010-10-04T15:16:00.000+02:00

En dan, als ten gevolge van de bijeenkomst met de Rockchick & Co het deksel van de traumaput weer eens is opengesprongen, en ik me realiseer dat niet alleen de trauma's zelf zo schrijnen, maar ook het besef dat ze nog altijd springlevend en onhandelbaar zijn, en mijn hoofd bovendien volgestroomd is met nieuwe chaos, waarop een lange huilbui volgt, en buikpijn, dan vraag ik me af of ik met (alleen) groepstherapie wel op de goeie weg zit.

Thema

2010-10-04T12:22:00.001+02:00

Toen ik twee jaar geleden met dit weblog begon had ik geen idee welke rol het in mijn leven zou gaan spelen. Ik had geen flauw benul dat ik niet leed aan chronische depressiviteit, maar dat ik borderline had. Op dat moment dacht ik dat ik de therapie bij J. binnen een jaar zou kunnen afronden, en niet dat ik me nu nog steeds van uur tot uur door het leven worstel en me wekelijks meld bij de Rockchick & Co. Ik wist niet dat ik nu in de communicatie zou werken en webredacteur zou zijn. Laat staan dat ik ontdekt zou hebben dat ik erover droom om misschien wel als zzp'ertje mijn geld te gaan verdienen.

Toen ik twee jaar geleden de eerste post de wijde wereld instuurde had ik geen idee dat dit weblog in combinatie met die verrekte borderline de ambitie, die ik van kinds af aan al had, zou wakker kussen: schrijven. Laat staan dat ik al wandelend met de coach zou ontdekken wat ik schrijvend op dit weblog, en liever nog met een manifest, een boek of zelfs wel met een documentaire wil bereiken: dat ik met borderline en al gezien wil worden. Niet omdat die gekte nou zo belangrijk is, al beïnvloedt die alles. Maar omdat ik zelf zoveel vrijer beweeg, zoveel makkelijker adem, zoveel vrolijker lach als ik niets hoef te verbergen. Als ik niet onzichtbaar ben. En dat dit niet alleen voor mij geldt, maar voor weet ik hoeveel collega's van mij, van jou, van iedereen.

Vandaar dat ik vrijdag, na het gesprek met de coach, twitterde: "Ondertussen bedenk ik dat (on)zichtbaarheid het thema van mijn leven is". Ook de Rockchick & Co viel het op. "Zichtbaarheid, onzichtbaarheid, daar gaat het om hè", stelden ze vast.

Precies. Daar gaat het om.

Latte

2010-10-03T14:15:00.002+02:00

Als ik me in de trein heb geïnstalleerd met m’n caffè latte en mijn spullen, moet ik denken aan die keer dat ik naar Zweden zou gaan met de trein. Dat had ik al een keer eerder gedaan, een treinreis naar Zweden – toen was ik 17 en nam ik behalve een onhandige en praktisch antieke koffer het vage plan mee om geen gebruik te maken van mijn retourticket. Het verblijf bij penvriendin G. viel echter wat tegen: het was niet de warme familie die me met open armen ontving en me direct opnam in het gezinsleven, zoals ik had gehoopt. In plaats daarvan voerden ze me als ontbijt een dunne, lauwe pap en werd me ’s avonds een wel heel visserige vissoep voorgezet. Het hoge noorden van Zweden kon dan de ideale plek zijn om te verdwijnen, het was bij nader inzien voor een 17-jarig naïef meisje zoals ik niet de gedroomde plek om een nieuw leven te beginnen.

Als 21-jarige reisde ik opnieuw naar Zweden af. Deze keer niet met een wegloopoptie op zak: ik had net K. leren kennen. Waarschijnlijk was ik er daardoor niet helemaal bij met mijn hoofd toen ik in de trein stapte. Het was een internationale trein, dat wel. Maar met een andere eindbestemming dan Zweden, zo ontdekte ik toen er enige consternatie ontstond in de coupé waarin ik zat. Was er sprake van een dubbele boeking? Zat ik op de verkeerde plek? Vergiste die andere passagier zich? En terwijl de trein al bijna Nederland verliet, kwam ik erachter dat het einddoel ervan Zwitserland was.

Invaliderend

2010-10-02T12:36:00.000+02:00

"Ik ben uitgeput", zei ik gisteravond tegen 23.00 uur tegen K. en ik rolde mijn bed in.

Hoe laat het was, hoe lang ik al geslapen had of hoe lang ik nog kon blijven pitten boeide me absoluut niet toen ik wakker werd en de inhoud van mijn maag in de wc uitkotste. Uitgeput? Een understatement. Dit krijg je dus als je steeds maar door gaat – weet ik dat ook weer.

Het begon vorige week al tot me door te dringen dat ik na een dag werken eigenlijk te moe ben om nog te mailen, te bloggen, te twitteren, te wat-dan-ook. En toch alles maar blijven doen: het is moeilijk om toe te geven dat een ziekte in je kop echt invaliderend is. Het is ook lastig om te erkennen dat anderhalf uur groepstherapie even zwaar is, zo niet zwaarder, als een dag werken. En dat een wandeling met de coach weliswaar enorm inspirerend is waardoor er talloze ideeën in mijn hoofd bruisen, wat een heerlijk energiek gevoel geeft, maar dat het inclusief de heen- en terugreis ook telt als werkdag. Een werkdag à la MarsMania, wat betekent dat ik na één dag werken in feite één dag herstel nodig heb. Wat dus niet hetzelfde is als thuiskomen na zo'n coachwandeling, enthousiast mijn verhaal doen, Hond uitlaten, op de fiets springen om in de stad uit eten te gaan en vervolgens nog een uur rond te dolen op de kermis-in-opbouw.

Dus daar zit ik dan nu toch: op de bank, in een huiskloffie, soort van niks te doen. En me daarover schuldig te voelen. Een slappeling.

Ja, het is echt moeilijk om toe te geven dat een ziekte in je kop invaliderend is.

Zeg me asjeblieft dat jullie hiervan ook allemaal last hebben.

Betekenis

2010-10-01T11:00:00.003+02:00

"Wat hebben al die vogeltjes, die zo vaak opduiken in mijn dromen, toch te betekenen? #durftevragen", vroeg ik op Twitter. Want ik droomde weer eens over felgekleurde vogeltjes. IJsvogeltjes, in dit geval, die op de muur van de flat naast die van L. zaten. Eerst zag ik er maar één die een kleintje voerde. Even later ontdekte ik dat het er twee waren, en dat kleintje. Ik was er opgetogen over.

Later voerde ik de vogels met een lepel. En ze pikten aan mijn mond. Ik vond dat niet eng en ook niet vies. Ik lag op de grond terwijl ze dat deden, ik had mijn ogen dicht.

Een volgend moment was het kleine vogeltje een wormpje geworden dat in een plas lag. Kleine Broer was bezig om het kapot te maken. Hij wreef het wormpje dood. Daarna bevond ik me in een heel andere situatie. Ik was samen met collega's. Misschien op een feest, misschien in de kantine, of in een restaurant – ik wist niet waar we waren. Ik durfde niet alleen naar de wc te gaan. In mijn slaap ben ik bang voor wc's. Meestal omdat ze smerig zijn, deze keer omdat ik hartklachten had. Er was ook sprake van een ex-collega die me negeerde. Of zag ze me echt niet?

Hoewel ik wel een reactie kreeg, kreeg ik geen antwoord op mijn tweet.

Advies

2010-09-30T19:29:00.001+02:00

Een stuk of tien collega’s gaan op werkbezoek naar Berlijn. “Stelletje mazzelaars”, zeg ik toen ik twee van hen sprak. “Lekker eten kun je daar.” Enige jaloezie in mijn stem kan ik niet onderdrukken.

“Nou, lekker eten zal wel meevallen”, reageert de één. “Want we eten in het hotel.”

“En je kunt er goed fietsen”, meld ik. De ander was niet zo lang geleden op fietsvakantie – ik geef advies op maat.

“Ze zijn er ook heel vriendelijk”, vervolg ik mijn aanbevelingspraatje. “En ze zijn er heel vernieuwend. Inspirerend.” Het Berlijns toeristenbureau mag me inhuren als ze willen. “En het is er niet zo hectisch. Zoals in Parijs.” Ik ben werkelijk enorm op dreef. “Ik zou er zó kunnen wonen, in Berlijn.” Het enige nadeel is dat mijn Duits niet erg goed is. Ik struikel over naamvallen.

“Fietsen”, zegt de één. “Dat moesten we maar niet doen.”

“Ja”, zegt de ander, “hoe gaat het eigenlijk met je oog?”

“Huh? Je oog?” vraag ik. “Ben je met de fiets gevallen ofzo?” Het oog blijkt niets met fietsen te maken te hebben. Maar fietsen in Berlijn als je niet goed je ogen open houdt blijkt wel nare gevolgen te kunnen hebben. Een collega heeft, zo vertelt de één, toen ze ’s nachts hard door Berlijn fietste een gat in de weg over het hoofd gezien, is daardoor gecrasht en heeft nu hersentrauma.

“Dus”, zegt de één. “Beter maar niet fietsen in Berlijn.”

“Hm”, zeg ik.

“Tja”, zegt de ander.

“Weet je”, weet ik dan. “Misschien wel fietsen in Berlijn. Maar niet hard. Niet ’s nachts. En niet in gaten.”

Whoesj

2010-09-29T18:12:00.000+02:00

Al sinds ik na mijn lunchpauze op kantoor ben teruggekomen, zit ik naar het computerscherm te staren. Ik moet nog wat dingen doen, maar er komt niets meer uit mijn handen. Er komt niet eens meer iets in mijn hoofd op. Dat is eigenlijk niet eens zo erg. Want mijn hoofd zit al barstensvol met allerlei zaken die mensen van mij willen, die ze me hebben verteld, die ze me hebben gevraagd, die ze me hebben opgedragen. Het is teveel. Het past er niet meer in. Het drukt tegen mijn ogen die alleen nog maar willen huilen. En tegen mijn strot waaruit een harde schreeuw wil ontsnappen. Het is niet wat de mensen me vragen en vertellen en opdragen. Het is het totale gebrek aan samenhang. De chaos waaruit alles voortkomt. En het is mijn kleine gebrek dat ik daar niet mee kan omgaan en dat het me destabiliseert. In mijn eigen hoofd is al zoveel chaos. Ik kan daar best een poosje mee dealen. Totdat op de markt iemand voor mijn voeten loopt, er op een enquêteformulier een ongelukkig geformuleerde opmerking over mijn werk geschreven is of als ik ontdek dat de appels die ik heb gekocht van het melige soort zijn.

Mijn eerste reactie is een enorme woedeaanval die ik whoesj! in één keer voel opkomen – en die ik onderdruk. Vervolgens glijd ik weg in somberheid. Ondertussen realiseer ik me maar al te goed dat het nergens over gaat en dat mijn emotionele reactie volslagen overbodig is. Maarja, dat bedenk ik dan, en dan?

Dan wil ik alleen maar een arm om me heen en verder even helemaal niets meer.